Otwórz menu główne
Edward Ptaszyński.jpg

Edward Ptaszyński (ur. 27 września 1887 w Radomiu, zginął 13 października 1943[1]) – ksiądz doktor, hubalczyk.

ŻyciorysEdytuj

Ukończył gimnazjum w Radomiu, a następnie wstąpił do Seminarium duchownego w Sandomierzu. Otrzymał święcenia kapłańskie w 1910[1]. W Szwajcarii we Fryburgu studiował na uniwersytecie filozofię. Uzyskał stopień doktora po napisaniu rozprawy o ks. Stanisławie Staszicu[1]. Prefekt i wykładowca języka niemieckiego w gimnazjach w Kozienicach i Skarżysko-Kamiennej. Proboszcz w Wolanowie i Goryniu[1]. Organizator i budowniczy kościoła w Pionkach w 1927. Proboszcz w Ruskim Brodzie przed wybuchem wojny.

Podczas Kampanii wrześniowej werbował dla oddziału majora Henryka Dobrzańskiego zaufanych ludzi do pracy wywiadowczej oraz zbierał broń i sprzęt wojskowy[1]. Jego plebania stała otworem dla żołnierzy. Pomagał po walce pod Huciskiem ukrywać rannych. Uciekł z plebanii przed aresztowaniem i dołączył do oddziału w rejonie Radoszyc[2]. Po śmierci mjr. Dobrzańskiego ukrywał się pod nazwiskiem Franciszek Mieczkowski w Rzeczycy. Zaangażowany w pracę konspiracyjną. Jeździł do Tomaszowa do obwodu Związku Walki Zbrojnej, skąd przywoził wiadomości i przekazywał je dalej[2]. Przeniósł się do Kraśnicy i zamieszkał u młynarza Orzeszka. Przez kraśniczan nazywany był „Profesorem”. Wiedząc, że jest poszukiwany wyprowadził się z Kraśnicy[3]. Był śledzony i tropiony przez Niemców. Zmienił wygląd i przeniósł się do gajówki w lasach brudziewickich.

Zabity w nieznanych okolicznościach 13 października 1943. Został pochowany przy leśnej drodze niedaleko gajówki w mogile, która kryła prochy polskiego żołnierza poległego w 1939[3]. Rodzina odnalazła grób i zwłoki księdza zostały ekshumowane 30 września 1947 i rozpoznane przez rodzinę[4]. Zwłoki zostały przewiezione do kościoła Św. Jana w Radomiu i następnie pochowane na miejscowym cmentarzu w rodzinnym grobie.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Szymański 1986 ↓, s. 142.
  2. a b Szymański 1986 ↓, s. 143.
  3. a b Szymański 1986 ↓, s. 145.
  4. Szymański 1986 ↓, s. 146.

BibliografiaEdytuj

  • Marek Szymański: Oddział majora Hubala. Warszawa: Książka i Wiedza, 1986, s. 142-146. ISBN 83-05-11561-5.

Linki zewnętrzneEdytuj