Eino Tamberg

estoński kompozytor

Eino Tamberg (ur. 27 maja 1930 w Tallinnie, zm. 24 grudnia 2010 tamże)[1]estoński kompozytor i pedagog.

Eino Tamberg
Data i miejsce urodzenia 27 maja 1930
Tallinn
Pochodzenie estońskie
Data i miejsce śmierci 24 grudnia 2010
Tallinn
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna
Zawód kompozytor, pedagog
Odznaczenia
Order „Znak Honoru” Order Herbu Państwowego IV Klasy (Estonia)

ŻyciorysEdytuj

Edukacje muzyczną rozpoczął w domu i kontynuował naukę gry fortepianowej u Valentine’a Riivesa[2]. W latach 1947–1953 studiował kompozycję w Konserwatorium w Tallinnie pod kierunkiem Eugena Kappa[2][3]. Był dyrektorem muzycznym w Estońskim Teatrze Dramatycznym w Tallinnie (1952–1953), reżyserem dźwięku w Estońskim Radiu (1953–1959) oraz doradcą Estońskiego Związku Kompozytorów (1960–1969)[2]. Od 1968 wykładał kompozycję w tallińskim Konserwatorium[2][3]. W latach 1978–2005 był kierownikiem Katedry Kompozycji, od 1983 jako profesor[2].

Kompozycje Tamberga były wykonywane w krajach skandynawskich, Rosji, Niemczech i Francji, a także w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Jego utwory miały w swoim repertuarze takie wiodące orkiestry, jak Filharmonia Nowojorska, waszyngtońska National Symphony Orchestra , Szwedzka Królewska Orkiestra Filharmoniczna, Göteborg Symphony Orchestra, Helsinki Philharmonic Orchestra, Oslo Symphony Orchestra i inne. Dyrygowali nimi słynni dyrygenci, m.in. Walerij Giergijew, Mstisław Rostropowicz, Neeme Järvi, Paavo Järvi  i inni[2].

W 1997 roku odznaczony został estońskim Orderem Herbu Państwowego IV klasy[4].

TwórczośćEdytuj

Tamberg był przeciwnikiem romantycznego nurtu w muzyce estońskiej końca lat 50.[2]. Skomponowany w duchu neoklasycyzmu Concerto Grosso (1956) był jednym z przełomowych dzieł tzw. "Nowej Fali" i oznaczał powrót modernizmu do post-stalinowskiej muzyki estońskiej[2][3]. Utwór ten został nagrodzony złotym medalem na międzynarodowym festiwalu muzycznym w Moskwie[3]. Był też wykonywany podczas Międzynarodowego Praskiego Wiosennego Festiwalu Muzycznego  w 1959[2].

Wśród kompozycji Tamberga czołowe miejsce zajmują utwory orkiestrowe i sceniczne. Pisał też muzykę kameralną i na instrumenty solowe oraz utwory wokalne. Jest autorem czterech symfonii, dziewięciu koncertów na instrument solowy, czterech oper, trzech baletów oraz muzyki teatralnej i filmowej[1][2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Vaitmaa 2004 ↓.
  2. a b c d e f g h i j Eino Tamberg (ang. • est.). W: Estonian Music Information Centre [on-line]. [dostęp 2018-04-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-12)].
  3. a b c d   Merike Vaitmaa: Tamberg, Eino (ang.). W: Oxford Music Online. Grove Music Online [on-line]. 2001-01-20. [dostęp 2018-04-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-12)]. via Oxford University Press.
  4. Eesti Tänab 1995-2001 (ang. • niem. • est.). Eesti Vabariigi President 1992-2001. [dostęp 2020-01-17].

BibliografiaEdytuj

  • Merike Vaitmaa: Tamberg, Eino. W: The New Grove Dictionary of Music and Musicians, vol. T. Oxford University Press, 2004. ISBN 978-0-19-517067-2. (ang.)

Linki zewnętrzneEdytuj