Engelbrekt Engelbrektsson

Engelbrekt Engelbrektsson (ur. ok. 1390, zm. 27 kwietnia lub 4 maja 1436 na wyspie Engelbrektsholm na jeziorze Hjälmar) – szwedzki bohater narodowy i mąż stanu, przywódca powstania chłopskiego w latach 1434–1436, przeciwko rządom Eryka Pomorskiego, króla unii kalmarskiej i urzędników duńskich w Szwecji[1].

Engelbrekt Engelbrektsson
Ilustracja
Pomnik Engelbrekta Engelbrektssona w Örebro
Data i miejsce urodzenia ok. 1390
w pobliżu?
Data i miejsce śmierci 1436
Hjälmar
Herb Engelbrekta Engelbrektssona

ŻyciorysEdytuj

Engelbrektsson najprawdopodobniej wywodził się z niemieckiego rodu. Był wolnym chłopem, pochodził ze znajdującego się w środkowej części kraju regionu Dalarna.

Engelbrektsson jak wielu innych Szwedów był niezadowolony z nieprawości i wykroczeń popełnianych przez duńskich urzędników oraz wysokich podatków obowiązujących w kraju. W 1434, przy wsparciu górników i chłopów z jego rodzinnych stron, rozpoczął powstanie, nazwaną później rebelią Engelbrektssona, która z czasem ogarnęła cały kraj. W 1435 został obwołany dowódcą narodowych sił zbrojnych (Rikshövitsman) przez Parlament Stanowy (Ståndsriksdagen) w Arboga. Z czasem władza Engelbrektssona uległa zmniejszeniu, co było spowodowane konfliktami z arystokracją, która chciała wykorzystać powstanie dla własnych celów. Zwycięskie walki rebeliantów doprowadziły do ugody z królem i rewizji postanowień unii kalmarskiej, czego skutkiem były m.in. detronizacja Eryka Pomorskiego w 1439 i osiągnięcie suwerenności przez Szwecję.

Engelbrekt Engelbrektsson został zamordowany na przełomie kwietnia i maja 1436[a] przez szwedzkiego feudała Månsa Bengtssona.

UwagiEdytuj

  1. Dokładna data śmierci Engelbrekta Engelbrektssona nie jest znana.

PrzypisyEdytuj

  1. Kazimierz Lepszy, Stanisław Arnold, Słownik biograficzny historii powszechnej do XVII stulecia., Warszawa 1968, s. 116.