Eufemiusz Czaplic

Eufemiusz Czaplic (ros. Ефим Игнатьевич Чаплиц; ur. 1768, zm. 1825) – polski wojskowy z rodziny szlacheckiej Czapliców herbu Kierdeja, który przeszedł do armii rosyjskiej, gdzie dosłużył się stopnia generała porucznika.

Eufemiusz Czaplic
Ефим Игнатьевич Чаплиц
Ilustracja
Portret Czaplica pędzla George’a Dawe’a
Generał porucznik Generał porucznik
Data urodzenia

1768

Data śmierci

1825

Przebieg służby
Lata służby

1783–1798, 1801–1823

Siły zbrojne

Wojsko I Rzeczypospolitej, Cesarska Armia Rosyjska

Jednostki

2 Pawłogradzki Pułk Lejb-Huzarski
7 Dywizja
3 Armia
3 Dywizja

Główne wojny i bitwy

Wojna rosyjsko-turecka (1787–1792), Wojna polsko-rosyjska (1792), Insurekcja kościuszkowska, Wojna rosyjsko-perska (1796), III koalicja antyfrancuska, IV koalicja antyfrancuska, Inwazja na Rosję (1812), VI koalicja antyfrancuska

Odznaczenia
Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) I Klasa Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Broń Złota „Za Waleczność”

ŻyciorysEdytuj

Służbę wojskową rozpoczął w Wojsku I Rzeczypospolitej. 18 października 1783 przeszedł na służbę w Cesarskiej Armii Rosyjskiej, w randze majora. W latach 1788–1791 służąc u Grigorija Potiomkina, brał udział w oblężeniu Oczakowa, w zdobyciu Bender, Akermanu i Izmaiła podczas wojny rosyjsko-tureckiej za co otrzymał Order Świętego Włodzimierza IV klasy. W 1792 walczył z Polakami w czasie wojny polsko-rosyjskiej, w 1794 podczas insurekcji kościuszkowskiej został ranny w lewą rękę i dostał się do polskiej niewoli. W 1796 uczestniczył w wojnie rosyjsko-perskiej dowodząc dwoma pułkami kozackimi, 18 lipca otrzymał stopień pułkownika. W 1798 został usunięty ze służby przez cesarza Pawła I i ponownie przyjęty w 1801 przez cesarza Aleksandra I w stopniu generała dywizji. W 1805 walczył z Francuzami w ramach III koalicji antyfrancuskiej wyróżniając się w bitwie pod Austerlitz. W 1806 został mianowany dowódcą pułku huzarów 2 Pawłogradzkiego Pułku Lejb-Huzarskiego oraz dowódcą brygady. Uczestniczył w kampanii przeciwko Francuzom w latach 1806–1807. Od 1809 do 1810 dowodził 7 dywizją. W 1812 w czasie francuskiej inwazji na Rosję objął dowództwo nad korpusem kawalerii rezerwowej w 3 Armii, wyróżnił się pod Kobryniem i Słonimiem (awansowany do stopnia generała porucznika), prowadził następnie korpus piechoty, w walkach nad Berezyną został ranny w głowę. W 1813 brał udział w blokadzie Ciernia, za bitwę pod Königswartem został odznaczony Orderem Świętego Jerzego III klasy. Następnie brał udział w bitwie pod Lipskiem a w 1814 w oblężeniu Hamburga. Od 1817 dowodził 3 dywizją huzarską.

 
Eufemiusz Czaplic na rysunku Oriesta Kiprienskiego

ŹródłoEdytuj