Eugeniusz (Miercałow)

Eugeniusz, imię świeckie Jewgienij Aleksandrowicz Miercałow (ur. 6 marca 1857 w guberni tulskiej, zm. 7 maja 1920 w Pietrozawodsku) − rosyjski biskup prawosławny.

Eugeniusz
Jewgienij Miercałow
biskup ołoniecki i pietrozawodzki
Ilustracja
Kraj działania  Rosja
Data i miejsce urodzenia 6 marca 1957
gubernia tulska
Data i miejsce śmierci 7 maja 1920
Pietrozawodsk
Miejsce pochówku Pietrozawodsk
biskup ołoniecki i pietrozawodski
Okres sprawowania 1919–1920
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja ołoniecka i pietrozawodzka
Śluby zakonne do 1901
Diakonat 1883
Prezbiterat 1 października 1883
Sakra biskupia 16 grudnia 1907
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 16 grudnia 1907
Miejscowość Petersburg
Miejsce Ławra Aleksandra Newskiego
Konsekrator Antoni (Wadkowski)
Współkonsekratorzy Włodzimierz (Bogojawleński), Agatangel (Prieobrażenski), Dymitr (Kowalnicki), Mikołaj (Ziorow), Sergiusz (Stragorodski), Arseniusz (Stadnicki), Stefan (Archangielski), Eulogiusz (Gieorgijewski), Antonin (Granowski), Nataniel (Troicki), Mitrofan (Krasnopolski), Cyryl (Smirnow)

ŻyciorysEdytuj

Był synem prawosławnego diakona. Ukończył seminarium duchowne w Tule, po czym pracował jako nauczyciel niższej szkoły duchownej w Jefriemowie. Święcenia kapłańskie przyjął jako mężczyzna żonaty 1 października 1883, po czym objął parafię Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni w Bieriozowcu (gubernia tulska). Był również katechetą w miejscowej szkole wiejskiej. Po sześciu latach małżeństwa jego żona zmarła; ks. Miercałow podjął wówczas wyższe studia teologiczne w Moskiewskiej Akademii Duchownej, których z powodu choroby nie ukończył w terminie, a dopiero w 1895. Po uzyskaniu dyplomu został zatrudniony w seminarium duchownym w Ołońcu jako wykładowca teologii zasadniczej, dogmatycznej i moralnej, zaś od 1897 – także języka hebrajskiego. W 1901 został inspektorem seminarium, zaś rok później – jego rektorem, w związku z czym otrzymał godność archimandryty. Był także przewodniczącym rady eparchialnej ds. szkół duchownych oraz redaktorem organu prasowego administratury „Ołonieckije Jeparchialnyje Wiedomosti”[1].

W styczniu 1903 został przeniesiony do pracy duszpasterskiej w eparchii twerskiej. Był rektorem miejscowego seminarium duchownego i cenzorem Twierskich Jeparchialnych Wiedomostiej, zasiadał w komisji zajmującej się opracowaniem i wydaniem opisu historyczno-statystycznego eparchii[1].

16 grudnia 1907 w Ławrze Aleksandra Newskiego w Petersburgu przyjął chirotonię biskupią i otrzymał tytuł biskupa muromskiego, wikariusza eparchii włodzimierskiej. Jego stałą rezydencją był monaster Przemienienia Pańskiego w Muromiu, którym zarządzał na prawach przełożonego. W 1912 jego tytuł uległ zmianie na biskup jurjewski, od tego momentu był przełożonym monasteru Narodzenia Matki Bożej w Bogolubowie. W 1917, po przeniesieniu w stan spoczynku biskupa włodzimierskiego Aleksego, kandydował na nowego ordynariusza eparchii na zjeździe duchowieństwa i świeckich, jednak przegrał w głosowaniu, w II turze, z arcybiskupem fińskim i wyborskim Sergiuszem. Zachował godność biskupa jurjewskiego. Do 1918 mieszkał w rezydencji biskupiej we Włodzimierzu, a gdy obiekt ten zarekwirował miejscowy wydział Czeka wrócił do monasteru w Bogolubowie[1].

W 1919 został ordynariuszem eparchii ołonieckiej i pietrozawodzkiej. Zmarł w roku następnym i został pochowany w soborze Św. Ducha w Pietrozawodsku; jego grób uległ zniszczeniu, gdy sobór został w 1936 wysadzony w powietrze[1].

Odznaczony orderem św. Włodzimierza IV (1907) i III (1911) stopnia oraz orderem św. Anny I stopnia (1915)[1].

PrzypisyEdytuj