Otwórz menu główne

Fernando Solanas

argentyński reżyser i scenarzysta filmowy, polityk

Fernando Ezequiel "Pino" Solanas (ur. 16 lutego 1936 w Olivos) – argentyński reżyser, scenarzysta, producent i operator filmowy, również polityk lewicowy.

Fernando Solanas
Ilustracja
Prawdziwe imię i nazwisko Fernando Ezequiel Solanas
Data i miejsce urodzenia 16 lutego 1936
Olivos, Buenos Aires
Zawód reżyser
scenarzysta
producent filmowy
operator filmowy
Lata aktywności od 1962

Działalność artystycznaEdytuj

W 1962 wyreżyserował swój pierwszy krótkometrażowy film, a sześć lat później zadebiutował filmem dokumentalnym Gorący czas, poświęconym tematyce neokolonializmu i przemocy w Ameryce Łacińskiej. Współpracował m.in. z kompozytorem Astorem Piazzollą. Był jednym z liderów Grupo Cine Liberación, która zrewolucjonizowała kino argentyńskie w latach 70. XX wieku oraz wraz z Octavio Getino autorem ważnego dla estetyki "trzeciego kina" manifestu Towards the Third Cinema[1].

Laureat wielu prestiżowych nagród m.in. Nagrody Specjalnej Jury na 42. MFF w Wenecji za film Tanga dla Gardela (1985), Złotej Palmy dla najlepszego reżysera na 41. MFF w Cannes za film Południe (1988) i Honorowego Złotego Niedźwiedzia za całokształt twórczości, którego otrzymał na 54. MFF w Berlinie w 2004. Członek jury konkursu głównego na 43. i 49. MFF w Wenecji[2].

Działalność politycznaEdytuj

W latach 70. zaangażował się również w działalność polityczną, wspierając początkowo Juana Peróna. Z powodu zagrożenia przez prawicowe bojówki (Triple A), które zamordowały jednego z jego aktorów, a jego samego usiłowały porwać, wyemigrował w 1976 do Paryża, skąd po siedmiu latach powrócił do kraju.

Kontynuował kręcenie filmów o wymowie politycznej. Był zagorzałym krytykiem prezydenta Carlosa Menema. 21 maja 1991, trzy dni po wystąpieniu przeciw Menemowi został kilkukrotnie postrzelony. W 1992 został senatorem z Buenos Aires, otrzymując 7% głosów. Rok później został wybrany do argentyńskiej Izby Deputowanych z listy lewicowej partii Frente Grande, której szeregi opuścił po krótkim czasie.

W 2007 kandydował na prezydenta Argentyny z listy ruchu Proyecto Sur, opartego na partii Partido Socialista Auténtico, zdobywając 1,6% głosów[3]. W 2009 został ponownie wybrany deputowanym z listy Proyecto Sur, zdobywając w Buenos Aires 24,2% głosów.

FilmografiaEdytuj

  • La tierra sublevada (2009)
  • La próxima estación (2008)
  • Argentina latente (2007)
  • La dignidad de los nadies (2005)
  • Memoria del saqueo (2004)
  • Afrodita, el sabor del amor (2001)
  • La nube (1998)
  • El viaje (1992)
  • Sur (1988)
  • El exilio de Gardel (Tangos) (1985)
  • Los hijos de fierro (1975)
  • Perón: actualización política y doctrinaria para la toma del poder (1971)
  • Perón, la revolución justicialista (1971)
  • Argentina, Mayo de 1969: los caminos de la liberación (1969)
  • La hora de los hornos (1968)
  • Reflexión ciudadana (1963) (krótkometrażowy)
  • Seguir andando (1962) (krótkometrażowy)

Linki zewnętrzneEdytuj

PrzypisyEdytuj