Otwórz menu główne

Francis Rossi, właśc. Francis Dominic Michael Nicholas Rossi (ur. 29 maja 1949 w Londynie[1]) – współzałożyciel, wokalista, gitarzysta i autor tekstów angielskiej grupy rockowej Status Quo. Razem z Rickiem Parfittem został w 2010 uhonorowany tytułem oficera Orderu Imperium Brytyjskiego (OBE) za zasługi dla muzyki i działalność dobroczynną[2].

Francis Rossi
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 29 maja 1949
Londyn
Instrumenty gitara
Gatunki rock
hard rock
Powiązania Status Quo
Instrument
Fender Telecaster
Strona internetowa

ŻyciorysEdytuj

Pochodzi z rodziny o włoskich korzeniach[3]. Muzyczną karierę rozpoczął w wieku 13 lat, tworząc wraz z kolegami ze szkoły zespół o nazwie The Scorpions[4]. Po kilku kolejnych zmianach nazwy zespół w 1967 r. przemianował się na The Status Quo (później nazwa została skrócona do Status Quo), dołączył też do niego gitarzysta Rick Parfitt[4]. Rossi został głównym wokalistą zespołu i gitarzystą. Przez sześć dekad istnienia zespół wydał blisko 30 albumów studyjnych, sprzedając 118 milionów egzemplarzy swoich nagrań[4].

Oprócz działalności w Status Quo, Rossi prowadzi też karierę solową. Pierwszy singel, zatytułowany "Modern Romance", nagrał w 1985 r., w tym samym roku powstały też inne nagrania do albumu Flying Debris, który jednak nie został nigdy wydany[4]. Debiutancki album solowy Rossiego, inspirowany muzyką country King of the Doghouse ukazał się dopiero w 1996 r. i nie odniósł sukcesu komercyjnego ani uznania krytyków[4]. Drugi album, zatytułowany One Step at a Time, został wydany w 2010 r. Jednym z utworów z tego albumu jest nowa wersja "Caroline" z repertuaru Status Quo (singel z 1973 r.). W tym samym roku Rossi udał się po raz pierwszy w solową trasę koncertową, a rok później jeden z jego występów, zarejestrowany podczas występu w Londynie, wydano jako album koncertowy[4].

Ponadto Rossi śpiewał na albumach: Exiled grupy Mitchell / Coe Mysteries (1980), Line-Up Grahama Bonneta (1981), a także na albumie z coverami The Beatles, All This and World War II (1976)[4].

Sprzęt muzycznyEdytuj

Francis Rossi używa gitary Fender Telecaster (model z 1957). Większość części została zamieniona na elementy firmy G&L, dodano też trzeci przetwornik, tworząc konfigurację podobną jak w gitarze Fender Stratocaster. Jako wzmacniaczy Rossi używa Marshalla JCM800 lub JCM900 Lead w połączeniu z Vox AC30[5].

 
Gitary Francisa Rossiego

Życie osobisteEdytuj

Rossi mieszka w Surrey w Anglii. Był dwukrotnie żonaty i ma siedmioro dzieci – troje z pierwszego małżeństwa (1967–1979) oraz czworo z obecną (od 1992 r.) żoną, Eileen[2][5].

Preferuje kobiecy wokal[3], jednak nie znosi muzyki pop[2].

W 2009 Rossi obciął swój kucyk, który nosił od 35 lat[6][7]. Jak sam stwierdził, jego włosy stały się zbyt rzadkie na taką fryzurę: Parę tygodni temu dotarło do mnie, że wyglądam jak wariat. Zdecydowałem więc, że czas zapomnieć o uporczywym trzymaniu się młodości i godnie się zestarzeć[6]. Kucyk otrzymała wieloletnia fanka Status Quo jako nagrodę w konkursie zorganizowanym przez dziennik The Sun[8].

DyskografiaEdytuj

Zobacz więcej w artykule Status Quo (zespół muzyczny), w sekcji Dyskografia.

Albumy solowe:

  • 1996 King of the Doghouse
  • 2010 One Step at a Time

PrzypisyEdytuj

  1. Jon O'Brien: Francis Rossi Biography (ang.). www.allmusic.com. [dostęp 2016-07-10].
  2. a b c Francis Rossi – Biography (ang.). IMDb. [dostęp 2013-08-15].
  3. a b John Walsh: Francis Rossi, a man's man (ang.). The Independent, 1996-07-20. [dostęp 2013-08-18].
  4. a b c d e f g Francis Rossi – Biography on AllMusic (ang.). Allmusic. [dostęp 2013-08-15].
  5. a b www.statusquo.co.uk (ang.). statusquo.co.uk. [dostęp 2013-08-15].
  6. a b So. Farewell then... Francis Rossi's ponytail (ang.). The Guardian. [dostęp 2013-08-15].
  7. Francis Rossi Chops Off His Ponytail (ang.). Classic Rock. [dostęp 2015-08-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-06-04)].
  8. Quo fan's got Rossi pony-tail (ang.). The Sun. [dostęp 2013-08-15].

Linki zewnętrzneEdytuj