Otwórz menu główne

Franciszek Osmakiewicz (ur. 15 stycznia 1901 w Drohobyczu, zm. ?) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego II RP, w 1964 awansowany do stopnia pułkownika przez władze RP na uchodźstwie.

Franciszek Osmakiewicz
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 15 stycznia 1901
Drohobycz
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Polski Korpus Posiłkowy,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Polskie Siły Zbrojne w ZSRR,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 29 Pułk Piechoty,
Szkoła Podchorążych Piechoty,
Kompania graniczna KOP „Dziwniki”,
Batalion KOP „Podświle”,
17 Brygada Piechoty: 24 batalion piechoty,
5 Kresowa Dywizja Piechoty: 18 Batalion Strzelców
Stanowiska dowódca kompanii KOP,
dowódca batalionu KOP,
zastępca dowódcy batalionu piechoty,
dowódca batalionu piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
II wojna światowa (kampania wrześniowa, kampania włoska: bitwa o Monte Cassino)
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 15 stycznia 1901 w Drohobyczu[1]. Był synem Karolina i Wojciecha[1]. W 1917 ukończył V klasę w C. K. Gimnazjum im. Franciszka Józefa w Drohobyczu[2]. Podczas I wojny światowej był żołnierzem Polskiego Korpusu Posiłkowego, służył w 4 kompanii dow. uzupeł.[1]

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 października 1920[3][4][5]. W latach 20. był oficerem 29 pułku piechoty w Kaliszu[6][7][8]. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932[9]. W 1932 był w kadrze Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej[10]. W 1925 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i do końca istnienia II Rzeczypospolitej w 1939 był dowódcą kompanii granicznej KOP „Dziwniki”[11].

Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej był dowódcą batalionu KOP „Podświle”[12]. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 wraz z dowodzonym batalionem podjął walkę z atakującym strażnice sowieckimi oddziałami 5 Dywizji Strzeleckiej wzmocnionej 25 Brygadą Pancerną, 22 komendanturą Wojsk Ochrony Pogranicza NKWD i 13 Oddziału Wojsk Ochrony Pogranicza NKWD dowodzonego przez płk. Rakutina[13]. Został aresztowany przez Sowietów, a na przełomie września i października we wrześniu i październiku 1941 był w grupie 65 oficerów KOP zwolnionych na mocy układu Sikorski-Majski z obozów NKWD i przekazanych do ośrodków formowania Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR w Buzułuku, Tatiszczewie i Tockim[14]. Później został oficerem 2 Korpusu Polskiego w strukturze Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Uczestniczył w kampanii włoskiej. W marcu 1944 był dowódcą 24 batalionu piechoty w składzie 17 Brygady Piechoty[15]. Brał udział w bitwie pod Monte Cassino w stopniu majora jako zastępca dowódcy 18 Batalionu Strzelców w składzie 5 Kresowej Dywizji Piechoty[16], a 17 maja 1944 objął dowództwo nad jednostką[17], później brał udział w walkach pod Piedimonte[18].

Po zakończeniu wojny przebywał na emigracji w Wielkiej Brytanii. W 1964 został awansowany przez władze RP na uchodźstwie do stopnia pułkownika piechoty[19]. Był członkiem III Rady Rzeczypospolitej Polskiej (1963–1968) z ramienia Ruchu Odrodzenia Narodowego.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj