Otwórz menu główne

Franciszek Sonik

polski biskup katolicki

Franciszek Sonik (ur. 17 września 1885 w Wawrzeńczycach, zm. 27 listopada 1957 w Kielcach) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy kielecki w latach 1936–1957.

Franciszek Sonik
Biskup tytularny Margum
Ilustracja
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 17 września 1885
Wawrzeńczyce
Data i miejsce śmierci 27 listopada 1957
Kielce
Biskup pomocniczy kielecki
Okres sprawowania 1936–1957
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 5 marca 1911
Nominacja biskupia 16 grudnia 1935
Sakra biskupia 25 lutego 1936
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 25 lutego 1936
Miejscowość Kielce
Miejsce katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Konsekrator Augustyn Łosiński
Współkonsekratorzy Kazimierz Tomczak
Jāzeps Rancāns

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 17 września 1885 w Wawrzeńczycach[1][2]. Ukończył gimnazjum w Pińczowie[3]. Od 1902 studiował w seminarium duchownym w Kielcach[3], następnie od 1907 w Akademii Duchownej w Petersburgu, gdzie w 1911 uzyskał magisterium z teologii[2]. 5 marca 1911 został wyświęcony na prezbitera[1] przez biskupa pomocniczego mohylewskiego Jana Cieplaka[3].

W latach 1911–1930 był wikariuszem parafii katedralnej w Kielcach i kapelanem biskupa Augustyna Łosińskiego[2]. Ponadto piastował stanowisko sekretarza kurii[3], prowadził wykłady z historii Kościoła w kieleckim seminarium duchownym[2], był prefektem w kieleckich szkołach i pełnił funkcję kapelana Okręgowego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”[3]. W latach 1930–1936 zajmował stanowisko proboszcza parafii św. Wojciecha w Kielcach[2] i dziekana dekanatu kieleckiego[3]. Od 1923 był kanonikiem kapituły katedralnej[4]. Wyznawał poglądy endeckie i z ramienia Stronnictwa Narodowego zasiadał w kieleckiej radzie miejskiej[2].

16 grudnia 1935 został prekonizowany biskupem pomocniczym diecezji kieleckiej ze stolicą tytularną Margum[1]. Sakrę biskupią przyjął 25 lutego 1936 w katedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kielcach[5]. Konsekrował go biskup diecezjalny kielecki Augustyn Łosiński w asyście Kazimierza Tomczaka, biskupa pomocniczego łódzkiego, i Jāzepsa Rancānsa, biskupa pomocniczego Rygi[1]. W powodu skonfliktowania się biskupa Augustyna Łosińskiego z rządem władze państwowe do listopada 1938 nie wypłacały mu uposażenia z budżetu państwa. Dwukrotnie zarządzał diecezją jako wikariusz kapitulny – w latach 1937–1938 po śmierci biskupa Augustyna Łosińskiego i w latach 1951–1956 w okresie aresztowania biskupa Czesława Kaczmarka[2].

Był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego częstochowskiego Antoniego Zimniaka (1936) i biskupa pomocniczego sandomierskiego Franciszka Jopa (1946)[1].

Zmarł 27 listopada 1957 w Kielcach. Został pochowany w grobowcu członków kapituły kieleckiej na miejscowym cmentarzu[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Franciszek Sonik (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2017-08-18].
  2. a b c d e f g h K. Krasowski: Biskupi katoliccy II Rzeczypospolitej. Słownik biograficzny. Poznań: Bene Nati, 1996, s. 229–230. ISBN 83-86675-03-9.
  3. a b c d e f J.E. ks. biskup Sonik. „Orędownik”. R. 66, nr 50, s. 3, 1936-02-29. [dostęp 2017-08-18]. 
  4. P. Nitecki: Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999. Słownik biograficzny. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 2000, kol. 412. ISBN 83-211-1311-7.
  5. K.R. Prokop. Sakry i sukcesja święceń biskupich pasterzy Kościoła kieleckiego (1805/1882–2007). „Kieleckie Studia Teologiczne”. T. 7 (2008). s. 260. ISSN 1730-072X. [dostęp 2017-08-18]. 

Linki zewnętrzneEdytuj