Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy Franciszka Stadnickiego – konfederata barskiego. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Franciszek Stadnicki (ur. 1742, zm. 2 marca 1810) – polski kawaler Orderów Orła Białego i św. Stanisława, konfederat barski; obrońca Krakowa, starosta ostrzeszowski; rotmistrz, poseł na sejm z ziemi wieluńskiej, właściciel 17 kluczy m.in. Rymanowa i Dukli (1809 r.)

Franciszek Stadnicki
Ilustracja
portret pędzla Franciszka Ignacego Molitora, po 1792 roku
Herb
Szreniawa bez Krzyża
Rodzina Stadniccy herbu Szreniawa bez Krzyża
Data urodzenia 1742
Data śmierci 2 marca 1810
Ojciec Antoni Stadnicki (zm. 1777)
Matka Teresa z Potockich Stadnicka
Żona

Teresa z Wężyków

Dzieci

Antoni Wacław Stadnicki
Ignacy Stadnicki
Anna ze Stadnickich Małachowska
Tekla Stadnicka
Helena ze Stadnickich Męcińska

Odznaczenia
Order Orła Białego Order Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)

Syn Teresy Stadnickiej z Potockich i Antoniego Stadnickiego – starosty ostrzeszowskiego i wyszogrodzkiego.

Brat – Jan Kanty Edward Stadnicki, prezes Najwyższej Izby Sprawiedliwości

Żona – Teresa Wężyk herbu Wąż, córka Józefa, kasztelana Konarskiego i Heleny Jordanówny herbu Trąby.

Dzieci: Antoni Wacław Stadnicki ożeniony z Józefa z Jabłonowskich, Ignacy Stadnicki ożeniony z Ksawerą Zboińską, Anna zamężna ze Stanisławem Małachowskim, Tekla z Janem Kantym Stadnickim, Helena z Wojciechem Męcińskim.

Był posłem na sejm z ziemi wieluńskiej (1764 i 1786), przedstawił przyjęty wniosek dotyczący reformy będącej w obiegu monety. Był posłem na sejm 1780 roku z ziemi wieluńskiej[1]. W latach 1792-1793 był regimentarzem województwa kaliskiego i sędzią (w czasie konfederacji barskiej brał udział wraz ze swoim regimentem w obronie krakowskiego zamku)i został uwięziony przez Rosjan. Dzięki staraniom kuzynki Teresie Ossolińskiej wyszedł z rosyjskiego więzienia. Posiadał dobra ziemskie w Królestwie Polskim i Galicji, łącznie siedemnaście kluczy; m.in. w Rymanowie.

Córka jego w 1809 r.Helena Stadnicka poślubiła gen. Wojciecha Męcińskiego, i wniosła mężowi w posagu Duklę. Nagrobek jego znajduje się w przedsionku kościoła parafialnego, pw. św. Marii Magdaleny w Dukli.

BibliografiaEdytuj

  • Dorota Dukwicz: Stadnicki Franciszek. W: Polski Słownik Biograficzny. T. 41: Stachoń Roman – Stahr Jan. Warszawa – Kraków: Polska Akademia Nauk – Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla, 2002, s. 383–386. ISBN 83-88909-02-9.

PrzypisyEdytuj

  1. Dyaryusz Seymu Ordyngo [!] Warszawskiego Roku 1780 Dnia 2go Pazdziernika Zaczętego, z Wyrażeniem Posłow, Sessyi, Projektow, Mow, &c., Grodno 1780, s. 6.