Dario Gabriel Oliviero[1][2], bardziej znany jako Gabriel Garko (ur. 12 lipca 1974 w Turynie) – włoski aktor filmowy i telewizyjny, model. Pseudonim Garko wybrał na cześć swojej matki, której nazwisko brzmi Garchio[3][4].

Gabriel Garko
Ilustracja
Imię i nazwisko Dario Gabriel Oliviero
Data i miejsce urodzenia 12 lipca 1974
Turyn, Włochy
Zawód aktor, model
Lata aktywności od 1995

ŻyciorysEdytuj

Wczesne lataEdytuj

Urodził się w Turynie[5][6][7][8][9][10] w prowincji Piemont. Jego ojciec pochodzi z Wenecji Euganejskiej, a matka z Katanii[11]. Dorastał wraz z trzema siostrami: Nadią, Sonią i Laurą w Settimo Torinese[12]. Jego matka chciała, by został lekarzem lub prawnikiem. Zamiłowanie do kina u Garko rozniecił ojciec, który zabrał go na film King Kong, który go przeraził. Od tego dnia marzył o występach w filmach[13].

KarieraEdytuj

W 1990 roku otrzymał tytuł Mr. Settimo Torinese, a rok później został Misterem Włoch[14][15]. Odbył służbę wojskową w Korpusie Karabinierów[16].

Dorabiał jako model, pojawiał się w fotonowelach, zanim zadebiutował w filmie Zbyt gorąco (Troppo caldo, 1995) z Francescą Dellerą. Następnie wystąpił w dwóch telefilmach: Pani z miasta (La signora della città, 1996) z udziałem Ethana Wayne'a, Tomasa Arany, Carroll Baker i Marii Grazii Cucinotty oraz Kobieta na wyścigu (Una donna in fuga, 1996) z Danielem McVicarem, Giną Lollobrigidą i Benem Gazzarą.

Pozował w nagiej sesji do charytatywnego kalendarza na rok 2002 włoskiego magazynu Max. W 2006 roku przyjął rolę Antonio "Tonio" Fortebracci w telenoweli Canale 5 Honor i szacunek (L'onore e il rispetto), a potem wystąpił jako Nito Valdi w miniserialu Canale 5 Grzech i wstyd (Il peccato e la vergogna, 2010-2014) z udziałem Francesco Testi. Wcielił się w postać Rudolpha Valentino w miniserialu Canale 5 Boski Valentino (Rodolfo Valentino - La leggenda, 2013) z Asią Argento w roli Natachy Rambovej[17][18].

19 grudnia 2005 został wybrany, by podczas igrzysk zapalać znicz olimpijski, reklamując włoski film telewizyjny podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2006 w Turynie. Zdjęcia kręcono ok. km wewnątrz pracowni Cinecittà[19].

Spotykał się z włoską aktorką i modelką Evą Grimaldi (1997-2001), włoską aktorką Manuelą Arcuri (2004) i włoską piosenkarką Sereną Autieri (2006)[20].

W 2016 wystąpił na scenie Teatro Politeama Greco w Lecce jako Andrew Rally w komedii Nienawiść Hamleta (Odio Amleto) według Paula Rudnicka[21]. Był prezenterem Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo[22][23].

Wybrana filmografiaEdytuj

Filmy fabularneEdytuj

  • 1996: Kobieta na wyścigu (Una donna in fuga)
  • 1998: Mashamal - Powrót na pustynię (Mashamal - Ritorno al deserto)
  • 1998: Paparazzi jako Gabriel
  • 2001: On, ona i on (Le fate ignoranti) jako Ernesto
  • 2002: Wieczna Callas (Callas Forever)[24] jako Marco / Don Jose
  • 2002: Zmysły 1945 (Senso '45) jako Helmut Schultz
  • 2007: Piękna żona (Una moglie bellissima) jako Andrea
  • 2008: Czekam na słońce (Aspettando il sole) jako Samuel
  • 2014: Dziewczynka z kotem (Incompresa) jako Padre

Produkcje TVEdytuj

  • 1994: Poważnie (Scherzi a parte)
  • 1995: Zbyt gorąco (Troppo caldo)
  • 1996: Pani z miasta (La signora della città)
  • 1998: Czarny anioł (Angelo nero) jako Jack Altieri
  • 1999: Villa Ada
  • 1999: Trzy gwiazdy (Tre stelle) jako Massimo Del Monte
  • 1999: Ukąszenie węża (Il morso del serpente) jako Angelo Berti
  • 2001–2003-2015: Sekrety kobiet (Il bello delle donne) jako Roberto Bobo De Contris
  • 2001: Oczy zielonej trucizny (Occhi verde veleno) jako Carlo Roversi
  • 2005: Adua i Giulia - Historia pewnej przyjaźni (I colori della vita) jako Luca
  • 2006: Saga sycylijska (L'onore e il rispetto) jako Tonio Fortebracci
  • 2008: Rozgrzeszenie (Io ti assolvo) jako Francesco
  • 2008: Róża i krew (Il sangue e la rosa) jako Rocco Riboni
  • 2009: Saga sycylijska 2 (L'onore e il rispetto – Parte seconda) jako Tonio Fortebracci
  • 2010: Gorący kryminał (Caldo criminale) jako Valerio
  • 2010: Grzech i wstyd (Il peccato e la vergogna) jako Nito Valdi
  • 2011: Ciepła krew (Sangue caldo) jako Mister / Arturo 'Mister' La Paglia
  • 2011: Twarz anioła (Viso d'angelo) jako Roberto Parise
  • 2012: Saga sycylijska 3 (L'onore e il rispetto – Parte terza) jako Tonio Fortebracci
  • 2014: Grzech i wstyd 2 (Il peccato e la vergogna 2) jako Nito Valdi
  • 2014: Rudolf Valentino – legenda (Rodolfo Valentino - La leggenda) jako Valentino
  • 2015: Saga sycylijska 4 (L'onore e il rispetto – Parte quarta) jako Tonio Fortebracci

PrzypisyEdytuj

  1. Gabriel Garko:«Non sono un uomo da 24 ore» (wł.). Style.it. [dostęp 2019-01-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-30)].
  2. Gabriel Garko dorme con i suoi animali (cavallo a parte) (wł.). Invidia.it. [dostęp 2019-01-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-30)].
  3. Biografia di Gabriel Garko: tutte le curiosità sull'attore (wł.). Gossippiù. [dostęp 19-01-2015].
  4. Il bel Gabriel Garko:"Ragazza torinese cercasi" (wł.). Stampa. [dostęp 2019-01-25].
  5. Gabriel Garko (ang.). Listal. [dostęp 19-01-2015].
  6. Gabriel Garko (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 19-01-2015].
  7. Gabriel Garko-Biografia (wł.). Movieplayer.it. [dostęp 19-01-2015].
  8. Gabriel Garko (wł.). MYmovies. [dostęp 19-01-2015].
  9. Gabriel Garko (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 19-01-2015].
  10. Gabriel Garko (ang.). Most Beautiful Man. [dostęp 2019-01-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-30)].
  11. Gabriel Garko - Bio, Facts, Family (ang.). Famous Birthdays. [dostęp 19-01-2015].
  12. Gabriel Garko biografia (wł.). Settemuse.it. [dostęp 19-01-2015].
  13. Gabriel Garko: dallo strip a Cannes (wł.). Isa e Chia. [dostęp 2017-01-07].
  14. Gabriel Garko compie 40 anni: tante curiosità sul re della fiction italiana (wł.). UrbanPost. [dostęp 19-01-2015].
  15. Garko più bello d' Italia festeggia con Marina (wł.). Corriere della Sera. [dostęp 19-01-2015].
  16. A Gabriel Garko e Beppe Fiorello il premio Rodolfo Valentino 2014 Italian Excellence (wł.). Tvzap - Guida tv. [dostęp 19-01-2015].
  17. Gabriel Garko: Rudolph Valentino (ang.). Alt Film Guide. [dostęp 2017-01-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-30)].
  18. Emanuele Bigi (2014-04-17): Gabriel Garko: «Io, nudo per Rodolfo Valentino» (wł.). „Vanity Fair”. [dostęp 2017-01-07].
  19. La Fiaccola Olimpica attraversa gli Studi di Cinecittà (wł.). Cinecittà Studios. [dostęp 2019-01-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-30)].
  20. Who is Gabriel Garko dating? (ang.). FamousFix.com. [dostęp 19-01-2015].
  21. Adriana Falsone (2014-04-17): Gabriel Garko e il legame con la commedia 'Odio Amleto' (wł.). Blasting News. [dostęp 2017-01-07].
  22. Andrea Parrella (2016-01-27): Gabriel Garko pronto a Sanremo 2016: “Non chiamatemi valletto, sarò conduttore” (wł.). tv.fanpage.it. [dostęp 2017-01-07].
  23. Alessandra Vitali (2016-01-13): Festival di Sanremo, arriva Gabriel Garko: il bello della tv debutta all'Ariston (wł.). Repubblica.it. [dostęp 2017-01-07].
  24. Gabriel Garko (ang.). TV.com. [dostęp 19-01-2015].

Linki zewnętrzneEdytuj