Otwórz menu główne

Giorgio La Malfa (ur. 13 października 1939 w Mediolanie) – włoski polityk, były minister, wieloletni parlamentarzysta.

Giorgio La Malfa
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 13 października 1939
Mediolan
Sekretarz Włoskiej Partii Republikańskiej
Okres od września 1987
do października 2001
Przynależność polityczna Włoska Partia Republikańska
Poprzednik Giovanni Spadolini
Następca Francesco Nucara

ŻyciorysEdytuj

W 1961 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie w Pawii, a w 1964 ekonomię na Uniwersytecie Cambridge. Przez kilka lat pracował jako wykładowca na uczelniach w Stanach Zjednoczonych i we Włoszech.

Wkrótce jednak zajął się polityką, rozpoczynając działalność w kierowanej przez swojego ojca, Ugona La Malfę, Włoskiej Partii Republikańskiej (PRI). W latach 1972–1994 zasiadał w Izbie Deputowanych VI, VII, VIII, IX, X i XI kadencji. Od 1987 do 2001 pełnił funkcję sekretarza republikanów.

W latach 1989–1992 i 1994–1999 sprawował mandat posła do Parlamentu Europejskiego III i IV kadencji[1].

W pierwszej połowie lat 90. jego ugrupowanie również zostało uwikłane w serię afer korupcyjnych (tzw. Tangentopoli). Sam Giorgio La Malfa został oskarżony w postępowaniu dotyczącym defraudacji (w ramach tzw. sprawy Enimont), w procesie karnym skazano go za to na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności[2].

PRI nie została rozwiązana, lecz znalazła się praktycznie poza parlamentem. Po wyborczej porażce w 1994 Giorgio La Malfa powrócił na stanowisko sekretarza PRI, którą wprowadził do centrolewicowej koalicji Drzewo Oliwne. W 1996 ponownie został posłem, od tego czasu do 2013 nieprzerwanie zasiadał w niższej izbie parlamentu XIII, XIV, XV i XVI kadencji.

W 2001 został przewodniczącym Włoskiej Partii Republikańskiej, w tym samym roku doprowadził do przejścia PRI centroprawicowej koalicji Dom Wolności, kierowanej przez Silvia Berlusconiego. Do 2005 przewodniczył Komisji Finansów w Izbie Deputowanych. Od kwietnia 2005 do maja 2006 sprawował urząd ministra ds. europejskich w trzecim rządzie Silvia Berlusconiego. W tym samym roku zrezygnował z kierowania republikanami.

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj