Otwórz menu główne

Grabowo (województwo kujawsko-pomorskie)

osada w województwie kujawsko-pomorskim
Ten artykuł dotyczy miejscowości w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie świeckim. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.

Grabowoosada w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie świeckim, w gminie Pruszcz, na lewym brzegu Wisły. Miejscowość wchodzi w skład sołectwa Grabówko.

Grabowo
Państwo  Polska
Województwo kujawsko-pomorskie
Powiat świecki
Gmina Pruszcz
Sołectwo Grabówko
Wysokość 30 m n.p.m.
Liczba ludności (2008) 106[1]
Strefa numeracyjna (+48) 52
Tablice rejestracyjne CSW
SIMC 0093912
Położenie na mapie gminy Pruszcz
Mapa lokalizacyjna gminy Pruszcz
Grabowo
Grabowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Grabowo
Grabowo
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Grabowo
Grabowo
Położenie na mapie powiatu świeckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu świeckiego
Grabowo
Grabowo
Ziemia53°15′30″N 18°16′26″E/53,258333 18,273889

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.

Spis treści

HistoriaEdytuj

Pierwsze ślady bytowania człowieka na tych terenach pochodzą z pradziejów. Znaleziono tutaj groby kloszowe z okresu lateńskiego[2].

W średniowieczu wieś należała do książąt pomorskich. W 1209 r. Grabowo zostało podarowane przez księżniczkę Świnisławę żonę Mestwina II, na rzecz Zgromadzenia Sióstr Norbertynek w Żukowie. W 1222 r. Świętopełk potwierdził darowiznę jednak duża odległość od wsi skłoniła Norbertanki do zamiany Grabowa na inną wieś położoną bliżej. Zamiany dokonano za pośrednictwem mistrza wielkiego krzyżackiego Karola z Trewiru, który w 1312 r. podarował ją benedyktynkom z Chełmna, na pamiątkę zwycięstwa odniesionego w 1311 r. nad Witenesem, dowódcą litewskim. W późniejszym czasie wieś należała do Michała Wutkowskiego, chorążego pomorskiego, a następnie znowu znalazła się w rękach benedyktynek. Po sekularyzacji w 1811 r. rząd pruski sprzedał dobra klasztorne dzierżawcom[3].

Na przełomie września i października 1906 r. uczniowie z Grabowa, Grabówka i Trępla brali udział w strajku. Polegał on na odmowie używania języka niemieckiego na lekcjach religii i w czasie modlitw. Wydarzenie było wyrazem postawy rodziców wobec zaborcy[4].

ZabytkiEdytuj

We wsi znajduje się okazały dwór z około 1850 roku, przebudowany na przełomie XIX/XX wieku. Dwór był w posiadaniu Alberta Steinmeyera sekretarza generalnego Izby Rolniczej Prowincji Prus Zachodnich. Majątek był zarządzany wzorowo, szczególnie hodowla koni. Ze stadniny w Grabowie pochodziły uszlachetnione i rasowe zwierzęta, które zdobywały nagrody na torach wyścigowych, głównie na gdańskim torze. Obecnie posiadłość jest w złym stanie technicznym[5].

Przy wjeździe do Grabowa po prawej stronie jadąc od strony Topolna znajduje się mały cmentarz. Na tym cmentarzu stoi murowana kapliczka z 1616 roku w kształcie kwadratu o krzyżowym sklepieniu. Została zbudowana z fundacji ksieni benedyktynek chełmińskich Magdaleny Mortęskiej. Przy niej odprawiali nabożeństwa ojcowie paulini z Topolna[5].

Ochrona przyrodyEdytuj

Miejscowość leży na terenie Nadwiślańskiego Parku Krajobrazowego. W Grabowie nieopodal dworu rosną 3 lipy drobnolistne uznane za pomniki przyrody w 1993 roku[6].

PrzypisyEdytuj

  1. Dane statystyczne Gminy Pruszcz. [dostęp 2010-11-22].
  2. Wilke G. Region Świecia w pradziejach i wczesnym średniowieczu (do połowy XII w.) [W:] Jasiński K. (red.), Dzieje Świecia nad Wisłą i jego regionu, t. I, PWN, Warszawa 1979.
  3. Wielki Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. 2, s. 786-787. [dostęp 2011-10-15].
  4. Wajda K., Świecie i powiat świecki w czasach zaboru pruskiego (1815-1919) [W:] Jasiński K. (red.), Dzieje Świecia nad Wisłą i jego regionu, t. II, PWN, Warszawa 1979.
  5. a b Pod red. Gonia A., Bykowski W.; Dolina Dolnej Wisły dla ciekawych – przewodnik przyrodniczo-turystyczny. Wydawcy: ZPKChiN, TPDW, Apeiron. Świecie 2010. wydanie pierwsze. ​ISBN 978-83-61821-08-3​, ​ISBN 978-93-62303-05-2
  6. Rozporządzenie nr 305/93 Wojewody Bydgoskiego z dnia 26 października 1993 roku.