Henryk Żaliński

polski historyk

Henryk Żaliński (ur. 9 grudnia 1938 w Działoszycach) – polski historyk, profesor nauk humanistycznych, rektor Akademii Pedagogicznej im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie (2005–2008).

Henryk Żaliński
Data i miejsce urodzenia 9 grudnia 1938
Działoszyce
Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia Polski i powszechna XIX wieku
Alma Mater Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Krakowie
Doktorat 1970 – historia
Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Krakowie
Habilitacja 1991 – historia
Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Krakowie
Profesura 2009
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Uniwersytet Pedagogiczny im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie
Stanowisko profesor
Rektor
Okres spraw. 2005–2008
Poprzednik Michał Śliwa
Następca Michał Śliwa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski POL Medal KEN BAR.svg

ŻyciorysEdytuj

W 1961 ukończył studia historyczne w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Był uczniem profesorów Heleny Rzadkowskiej i Mariana Tyrowicza. Specjalizuje się w historii Polski i powszechnej XIX wieku, histroii polskich powstań narodowych oraz działalności konspiracyjno-spiskowej (1815–1864), dziejów Polonii, biografistyki i prasoznawstwa, skupiając się na badaniach Wielkiej Emigracji. Stopień doktora nauk humanistycznych uzyskał w 1970. W 1991 rada Wydziału Humanistycznego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie nadała mu stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy zatytułowanej Poglądy Hotelu Lambert na kształt powstania zbrojnego 1832–1846. Profesorem nadzwyczajnym został w 1993. W 2009 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych.

Na początku lat 60. pracował jako nauczyciel w szkole dla pracujących. Od 1962 związany z krakowską uczelnią pedagogiczną, która zmieniła nazwę na Akademię Pedagogiczną im. KEN, a następnie na Uniwersytet Pedagogiczny im. KEN. W 1991 został kierownikiem Katedry Historii XIX wieku, był też wicedyrektorem (1991–1994) i dyrektorem (1994–1999) Instytutu Historii. W latach 1999–2005 pełnił funkcję prorektora ds. nauki i współpracy z zagranicą. W kadencji 2005–2008 zajmował stanowisko rektora Akademii Pedagogicznej. Przewodniczył Konferencji Rektorów Uczelni Pedagogicznych. Wchodził w skład Komitetu Nauk Historycznych Polskiej Akademii Nauk, był członkiem komitetu redakcyjnego „Studiów Historycznych”. Członek Światowej Rady Badań nad Polonią, Polskiego Stowarzyszenia Autorów i Dziennikarzy w Europie z siedzibą Paryżu, Polskiego Towarzystwa Historycznego, Komisji PAU do Badań Diaspory Polskiej oraz Komisji Prasoznawstwa przy Polskiej Akademii Nauk.

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim (1991) i Krzyżem Oficerskim (2003)[1] Orderu Odrodzenia Polski. Wyróżniony m.in. Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1985), Medalem Honorowym „Polonia Semper Fidelis” (1998), Krzyżem Zasługi dla Muzeum Niepodległości (2019). W 2008 otrzymał tytuł profesora honorowego Narodowego Uniwersytetu im. Iwana Ogienki w Kamieńcu Podolskim.

Wybrane publikacjeEdytuj

  • 1976: Kształt polityczny Polski w ideologii Towarzystwa Demokratycznego Polskiego (1832–1946)
  • 1976: Towarzystwo Demokratyczne Polskie o władzach powstańczych. Z dziejów myśli wojskowej wielkiej Emigracji
  • 1982: Stracone szanse: Wielka Emigracja o powstaniu listopadowym
  • 1990: Poglądy Hotelu Lambert na kształt powstania zbrojnego 1832–1846
  • 1992: Społeczeństwo i niepodległość (współredaktor)
  • 1994: Galicyjskie dylematy (współredaktor)
  • 1999: Wielka Historia Polski. T. VI: 1815–1848 (współautor)
  • 2006: Kraj, emigracja, niepodległość: studia i szkice
  • 2007: O nas bez nas. Historia Polski w historiografiach obcojęzycznych (współredaktor)
  • 2009: Galicja w Księstwie Warszawskim (współredaktor)

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj