Otwórz menu główne

Henryk Bąk (polityk)

polski polityk

Henryk Bąk (ur. 19 września 1930 w Lisowie, zm. 29 sierpnia 1998 tamże) – polski polityk, działacz ruchu ludowego, uczestnik opozycji antykomunistycznej w okresie PRL, poseł i wicemarszałek Sejmu I kadencji.

Henryk Bąk
Data i miejsce urodzenia 19 września 1930
Lisów
Data i miejsce śmierci 29 sierpnia 1998
Lisów
Wicemarszałek Sejmu I kadencji
Okres od 25 listopada 1991
do 14 października 1993
Przynależność polityczna Polskie Stronnictwo Ludowe – Porozumienie Ludowe
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego (w 1958) i na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej (w 1977).

Był członkiem Związku Młodzieży Wiejskiej RP „Wici”. W 1947 uczestniczył w kampanii wyborczej Polskiego Stronnictwa Ludowego Stanisława Mikołajczyka. Wiosną 1948 założył konspiracyjną organizację niepodległościową OK PSL (Obrona Konspiracyjna Polskiego Stronnictwa Ludowego), później w 1950 przekształconą w Polską Szturmówkę Chłopską, która w szczytowej fazie rozwoju liczyła 500 członków. Jego zastępcą był Stefan Pietrusiński[1]. 1 maja 1952 został aresztowany przez funkcjonariuszy UB. W 1953 skazano go na czterokrotną karę śmierci, zamienioną następnie na karę dożywotniego pozbawienia wolności. Warunkowe zwolnienie uzyskał w 1957[2].

Pracował w spółdzielczości ogrodniczej i przedsiębiorstwach instalacji elektrycznych jako elektromonter. Od 1976 wydawał pisma w drugim obiegu („Postęp”. „Rolnika Niezależnego”), w 1978 organizował Niezależne Związki Zawodowe Rolników. W Sierpniu 1980 uczestniczył w strajku w Stoczni Gdańskiej. Przystąpił do „Solidarności”. W stanie wojennym został internowany na okres od 13 grudnia 1981 do 3 grudnia 1982. Po zwolnieniu kontynuował działalność podziemną.

W 1989 został wiceprezesem PSL (wilanowskiego). W 1990 był członkiem Komitetu Obywatelskiego, w tym samym roku utworzył niewielkie wiejskie ugrupowanie pod nazwą PSL Mikołajczykowskie. Od 1991 do 1993 sprawował mandat posła I kadencji z ramienia „Porozumienia Ludowego”, wybranego w okręgu radomskim, pełniąc w Sejmie funkcję wicemarszałka. Zasiadał we władzach PSL-PL, liderując jednocześnie PSL Mikołajczykowskiemu.

Odznaczenia i upamiętnienieEdytuj

Pośmiertnie, postanowieniem prezydenta Lecha Kaczyńskiego z 11 listopada 2006, za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za działalność na rzecz przemian demokratycznych w kraju, za upowszechnianie wiedzy o dziejach Narodu Polskiego, został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[3].

W 2008 w kościele św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny na warszawskim Kole odsłonięto tablicę poświęconą jego pamięci[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Uhonorowanie depozytariuszy tradycji i etosu. prezydent.pl, 14 grudnia 2008. [dostęp 2012-05-12].
  2. Grzegorz Łeszczyński, Polska Szturmówka chłopska, „Kombatant. Miesięcznik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych” nr 10(238)/2010, s. 31–37
  3. M.P. z 2007 r. nr 18, poz. 208
  4. 7 kadencja, 9 posiedzenie, 3 dzień (01-03-2012). sejm.gov.pl. [dostęp 2012-05-24].

BibliografiaEdytuj