Otwórz menu główne

Herybert z Kolonii, niem. Heribert von Köln (ur. ok. 970 w Worms, zm. 16 marca 1021 w Deutz) – kanclerz Italii (od 994) i państwa wschodniofrankijskiego (od 998), arcybiskup Kolonii (999-1021), święty Kościoła katolickiego.

Święty
Herybert z Kolonii

Heribert von Köln
arcybiskup
Ilustracja
Figury świętych: Heryberta i Bruna (ratusz w Kolonii).
Data i miejsce urodzenia ok. 970
Worms
Data i miejsce śmierci 16 marca 1021
opactwo w Deutz (Kolonia)
Czczony przez Kościół katolicki
Kanonizacja 30 sierpnia 1147 (przez kongregację)
Wspomnienie 16 marca
Patron Deutz, orędownik w sprawie deszczu
Szczególne miejsca kultu Kościół św. Heryberta w Kolonii

Spis treści

ŻycieEdytuj

O życiu Heryberta pisali hagiograf Lantbert (zm. 1069) i benedyktyński teolog Rupert z Deutz (zm. 1129).

Herybert pochodził z rodu Konradynów. Był synem grafa Hugona z Worms (pol. Wormacja) i jego żony Tietwidy, córki hrabiego Szwabii[a]. Kształcił się w miejscowej szkole katedralnej i w benedyktyńskim opactwie Gorze. W 994 roku otrzymał święcenia kapłańskie z rąk ówczesnego biskupa Wormacji Hildebolda i wkrótce po tym został powołany na urząd kanclerza Italii przez cesarza rzymsko-niemieckiego Ottona III a następnie państwa Franków (po śmierci Bolda Hilde). Po raz pierwszy oba urzędy były w jednych rękach. Herybert był jedną z najważniejszych postaci biorących udział w planie Ottona odnowy rzymskiego imperium (Renovatio Imperium Romanum).

W 999 roku, podczas drugiej kampanii włoskiej, Herybert został wybrany na arcybiskupa Kolonii, otrzymując z rąk Ottona regalia Kolonii oznaczające jej suwerenne prawa w tym kraju. Sakrę biskupią otrzymał na Boże Narodzenie w kolońskiej katedrze. W tym samym roku wybierano papieża . Został nim Sylwester II, który w Benewento wręczył paliusz Herybertowi. Duchową powierniczką i doradczynią została św. Adelajda z Vilich, która była przeoryszą w kolońskim opactwie Panny Marii na Kapitolu od 1002 roku.

W tym samym roku, wezwany przez Ottona III na zamek Paterno w Falerii (płn. Lacjum,) Herybert był przy śmierci cesarza, a jego relikwie przewiózł do Akwizgranu. W trakcie podróży z doczesnymi szczątkami byłego władcy został zatrzymany i uwięziony przez frankijskiego króla Henryka II, późniejszego władcę Królestwa Wschodnich Franków[b]. Mimo napiętych relacji, jakie pomiędzy nimi panowały, towarzyszył nowemu królowi Włoch do Rzymu w 1004 roku. W 1007 roku był sponsorem nowej diecezji w Bambergu, którą powołał Henryk II (późniejszy święty).

Herybert, jako arcybiskup dał się poznać w Kolonii, jako dobry duszpasterz i mąż pokoju. Wróciwszy do Kolonii po śmierci Ottona III, ufundował benedyktyńskie opactwo Deutz w 1003 roku ku czci Matki Bożej zgodnie z obietnicą daną Ottonowi III, na miejscu rzymskiego fortu. Stąd udał do opactwa Gorze w Lotaryngii celem przeprowadzenia reformy klasztoru, będącej przeciwieństwem reformy w Cluny. Jej celem były zakony w świeckim kraju, wolne od wpływów papieża.

Herybert zmarł w opinii świętości w wieku ok. 51 lat. Został pochowany w przyklasztornym kościele w Deutz, który kilkakrotnie niszczony, w XIV i XVI wieku oraz podczas II wojnie światowej, został odbudowany w 1970 roku i obecnie jest siedzibą grecko-prawosławnej parafii.

KultEdytuj

Translacja relikwii św. Heryberta odbyła się 30 sierpnia 1147 roku do kościoła, któremu nadano imię świętego pomiędzy 1170 a 1180 rokiem.

Święty Herybert jest patronem Deutz i orędownikiem w sprawie deszczu (co związane jest z legendą budowy opactwa oraz przyjacielem i następcą kolońskiej diecezji Pilgrimem).

W Polsce

Patronuje parafiom w: Wodzisławiu Śląskim i Katowicach jako św. Herbert.

Dzień obchodów

Jego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w dzienną pamiątkę śmierci. W archidiecezji kolońskiej święto obchodzone jest w dzień przeniesienia relikwii (30 sierpnia).

Zobacz teżEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Niektórzy badacze uważają te informacje za nieprawdziwe.
  2. Według tradycji Henryk II przyjechał do Kolonii przeprosić Heryberta za ten incydent (za niem. źródłem).

BibliografiaEdytuj