Otwórz menu główne

Ignacy Niepołomski

Oficer Wojska Polskiego

Ignacy Kasper Niepołomski (ur. 24 lipca 1883, zm. 1940 w Kijowie) – inżynier, podpułkownik łączności Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Ignacy Niepołomski
Ilustracja
pułkownik łączności pułkownik łączności
Data urodzenia 24 lipca 1883
Data i miejsce śmierci wiosna 1940
Kijów
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Łączności
Stanowiska inspektor
Główne wojny i bitwy wojna polsko-ukraińska
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Niepodległości Signum Laudis (w czasie wojny) Krzyż Wojskowy Karola

ŻyciorysEdytuj

Syn Kacpra. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 1 lutego 1918 roku w korpusie oficerów rezerwy artylerii. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Artylerii Fortecznej Nr 2[1].

Podczas wojny polsko-ukraińskiej w listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa, w stopniu kapitana pełnił funkcję komendanta uzupełnień artylerii w oddziale podległym Naczelnej Komendzie w ramach artylerii obrony Lwowa[2].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. 30 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w Korpusie Wojsk Łączności, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w Oddziale IIIa, przemianowanym na Szefostwo Łączności Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego[3]. W tym samym miesiącu został mianowany na stanowisko inspektora służby łączności Naczelnego Dowództwa WP[4].

W latach 20. był przydzielony do 1 pułku łączności. Był kierownikiem Centralnych Zakładów Wojsk Łączności. 15 sierpnia 1922 roku został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie na stanowisko szefa Szefostwa Łączności[5]. Jego podwładnym był wówczas mjr Teofil Mazur, także ofiara zbrodni katyńskiej[6][7]. Został awansowany do stopnia pułkownika łączności ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924[8]. Następnie był szefem 1 Okręgowego Szefostwa Łączności w Warszawie, pozostając oficerem nadetatowym 1 pułku łączności. W kwietniu 1928 został zwolniony z zajmowanego stanowiska z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto IV na sześć miesięcy w celu odbycia praktyki poborowej[9][10]. Z dniem 30 listopada 1928 został przeniesiony w stan spoczynku[11]. W 1934 jako pułkownik rezerwy w korpusie oficerów łączności był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I jako oficer w dyspozycji dowódcy OK I i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III[12].

W marcu 1924 został członkiem komisji rewizyjnej zarządu Stowarzyszenia Radiotechników[13]. Od 1927 do 1928 był prezesem Stowarzyszenia Teletechników Polskich[14] (w 1920 był współinicjatorem powstania Koła Teletechników przy STP[15]), a w jego ramach w 1927 zainicjował powstanie czasopisma „Przegląd Telekomunikacyjny” i został członkiem jego komitetu redakcyjnego[16]. W 1928 został dyrektorem przedsiębiorstwa Towarzystwo Kabli Dalekosiężnych Spółka z o.o. (TKD), od Telkabl[17].

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 na terenach wschodnich II Rzeczypospolitej został aresztowany przez sowietów. Został przewieziony do więzienia przy ulicy Karolenkiwskiej 17 w Kijowie. Tam został zamordowany przez NKWD prawdopodobnie na wiosnę 1940. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 55/5-16 oznaczony numerem 2070; jego tożsamość została podana jako Ignacy Niepołoński)[18]. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 1333, 1368.
  2. Obsada personalna obrony Lwowa 1 - 22.11.1918r.. stankiewicze.com. [dostęp 8 grudnia 2014].
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 30 z 11 sierpnia 1920 roku, s. 692.
  4. Czarnecka 2003 ↓.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 30 z 2 września 1922 roku, s. 654.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 78.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 42.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 884.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 130.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 611, 620.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 383.
  12. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 353, 854.
  13. Stowarzyszenie radjotechników. „Kurier Warszawski”. Nr 82, s. 3, 22 marca 1924. 
  14. Józef Piłatowicz: Ruch stowarzyszeniowy inżynierów i techników polskich do 1939 r.. T. T. II. Słownik polskich stowarzyszeń technicznych i naukowo-technicznych do 1939 r.. Warszawa: Naczelna Organizacja Techniczna. Federacja Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych. Główna Komisja FSNT NOT ds. Seniorów i Historii Ruchu Stowarzyszeniowego, 2005, s. 322. ISBN 83-921738-2-1.
  15. Józef Piłatowicz: Ruch stowarzyszeniowy inżynierów i techników polskich do 1939 r.. T. T. II. Słownik polskich stowarzyszeń technicznych i naukowo-technicznych do 1939 r.. Warszawa: Naczelna Organizacja Techniczna. Federacja Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych. Główna Komisja FSNT NOT ds. Seniorów i Historii Ruchu Stowarzyszeniowego, 2005, s. 323. ISBN 83-921738-2-1.
  16. Krystyn Plewko, Bogdan Zbierzchowski: Osiemdziesięciolecie Przeglądu Telekomunikacyjnego 1928 – 2008. ptiwtel.neostrada.pl. [dostęp 8 grudnia 2014].
  17. Historia. pblk.pl. [dostęp 8 grudnia 2014].
  18. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 65. [dostęp 27 października 2014].
  19. M.P. z 1934 r. nr 27, poz. 41.
  20. a b Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 1368.

BibliografiaEdytuj