Ilmar Laaban

Ilmar Laaban (ur. 11 grudnia 1921 w Tallinnie, zm. 29 listopada 2000 w Sztokholmie) – estoński poeta.

Ilmar Laaban
Data i miejsce urodzenia

11 grudnia 1921
Tallinn

Data i miejsce śmierci

29 listopada 2000
Sztokholm

Narodowość

estońska

Język

estoński

Alma Mater

Uniwersytet w Tartu

Dziedzina sztuki

poezja

Ważne dzieła

Ankruketi lõpp on laulu algus

ŻyciorysEdytuj

Ilmar Laaban urodził się 11 grudnia 1921 w Tallinnie[1][2]. W latach 1939-1940 i 1941-1942 studiował kompozycje i pianistykę w konserwatorium w Tallinnie[1]. Od 1940 do 1943 studiował filologię romańską na Uniwersytecie w Tartu[1][2]. W 1943 przez Finlandię uciekł do Szwecji[1]. W latach 1943-1949 kontynuował studia w zakresie romanistyki i filozofii na Uniwersytecie w Sztokholmie[1]. Później pracował w Sztokholmie jako niezależny pisarz, wykładowca i publicysta. Był skandynawskim korespondentem prestiżowych czasopism włoskich i francuskich[1]. Uznanie zdobył jako znawca sztuki francuskiej. Wygłaszał o niej radiowe prelekcje w Szwecji, jak również prowadził wykłady w Stanach Zjednoczonych[1]. Od 1975 był członkiem International Art Critics Association[1].

TwórczośćEdytuj

Ilmar Laaban pisał wiersze od 1938[1]. Jego pierwszy tomik Ankruketi lõpp on laulu algus (Koniec łańcucha kotwicznego jest początkiem pieśni) został opublikowany w Szwecji w 1946. Poeta tłumaczył na język estoński wiersze Guillaume’a Apollinaire’a, Charlesa Baudelaire’a, Jeana Cocteau, P. Emmanuela, H. Michaux, Pierre’a Reverdy'ego, Arthura Rimbauda, Hansa Arpa, Paula Celana, E. Grave, Christiana Morgensterna, Rainera Marii Rilkego, Nelly Sachs, Williama Blake’a, Juana Ramóna Jiméneza, Federica Garcíi Lorki, Gunnara Ekelöfa, E. Lindegrena i B. Malmberga[1]. Twórczość Ilmara Laabana wyrasta z surrealizmu.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j Andres Ehin: Ilmar Laaban. estlit.ee. [dostęp 2016-12-25]. (ang.).
  2. a b Victor Falk: Ilmar Laaban, 1921–2000. oversattarlexikon.se. [dostęp 2016-12-25]. (szw.).

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj