Introwersja

Cecha osobowości
sztywność
refleksyjność
powściągliwość
nietowarzyskość
spokój
drażliwość
wybuchowość
zmienność
impulsywność
aktywność
towarzyskość
otwartość
gadatliwość
wrażliwość
niefrasobliwość
żywość
beztroska
przywódczość
bierność
ostrożność
powaga
pojednawczość
wysoka kontrola
solidność
zrównoważenie
łagodność

Introwersja (od łac. intra – „wewnątrz” i vertere – „zwracać się”) – w psychologii, cecha osobowości polegającą na tendencji do kierowania swojej percepcji i działań do wewnątrz – na własne myśli i emocje, z jednoczesnym zmniejszonym zainteresowaniem i aktywnością skierowanymi na świat zewnętrzny. Pojęcie wprowadzone przez C.G. Junga w pracy Psychologische Typen (Typy psychologiczne, 1921).

Liczbę introwertyków w społeczeństwie określa się na 25%–46%[1]. Według innych danych liczba introwertyków i ekstrawertyków w populacji określa, podobnie jak innych właściwości psychicznych, rozkład normalny, tzn. najwięcej jest osób o przeciętnym nasileniu cech, a osób skrajnie introwertycznych jest najmniej, i tyle samo co skrajnie ekstrawertycznych[2].

Specyficzną formą nerwicy osób odznaczających się wysokim stopniem introwersji jest według Junga psychastenia. Introwertyzm jest często mylony z nieśmiałością i osobowością schizoidalną.

Osobny artykuł: Introwersja i ekstrawersja.

Spis treści

Cechy introwertykówEdytuj

Według popularnonaukowego opracowania Laney, introwertycy zwykle[3]:

  • zyskują energię kiedy są w samotności, a tracą wśród ludzi,
  • czerpią energię ze świata wewnętrznego, tj. uczuć, idei, wrażeń,
  • są dobrymi słuchaczami,
  • myślą zanim coś zrobią lub powiedzą,
  • utrzymują większy kontakt wzrokowy podczas słuchania kogoś, niż podczas mówienia do niego,
  • mają niewiele zainteresowań, ale w każde zainteresowania bardzo się zagłębiają,
  • tylko głębokie relacje z innymi nazywają „przyjaźnią”,
  • wolą rozmowy w cztery oczy niż w grupie,
  • mówią wolno, z przerwami,
  • aby się skupić potrzebują ciszy, nie lubią gdy im się przerywa pracę lub jakiekolwiek inne zajęcie (np. dzwonkiem telefonu),
  • korzystają z pamięci długotrwałej, przez co często mają uczucie „pustki w głowie” i mogą mieć problemy ze znalezieniem odpowiedniego słowa podczas rozmowy,
  • lepiej niż ekstrawertycy radzą sobie z zadaniami wymagającymi skupienia uwagi,
  • na studiach osiągają lepsze wyniki niż ekstrawertycy,
  • łatwiej uczą się czytając niż przez rozmowę z innymi,
  • wolą dowcip ujawniający niestosowność i niedopasowanie,
  • pracują tak samo niezależnie od tego, czy są chwaleni, czy nie,
  • nie lubią rozmów „o pogodzie”,
  • mogą mieć trudności w zapamiętywaniu twarzy i nazwisk,

Introwertyzm a układ nerwowyEdytuj

U introwertyków dominuje część przywspółczulna autonomicznego układu nerwowego, w związku z tym mogą[3]:

  • mieć problemy ze zmobilizowaniem się do działania
  • pod wpływem stresu reagować powoli
  • zachowywać się spokojnie i powściągliwie; mogą powoli chodzić, jeść, mówić
  • robić sobie przerwy, aby odzyskać energię

BibliografiaEdytuj

Przypisy

  1. July 2003 – Information Systems Types vs. General Public
  2. B.Zawadzki, J.Strelau, P.Szczepaniak, M.Śliwińska: Inwentarz osobowości NEO-FFI Costy i McCrae. Warszawa: Pracownia Testów Psychologicznych Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, 1997. ISBN 83-85512-89-6.
  3. a b Marti Olsen Laney Mapowanie mózgu:Czy rodzimy się introwertykami? w: Introwertyzm to zaleta, str. 87, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2005ISBN 83-7301-542-6

Zobacz teżEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj