Otwórz menu główne

Irena Zarzycka (z domu Hoeck) (ur. 5 maja 1900 w Łodzi, zm. 26 maja 1993 w Ożarowie Mazowieckim) – polska pisarka.

Irena Zarzycka
Data i miejsce urodzenia 5 maja 1900
Łódź
Data i miejsce śmierci 26 maja 1993
Ożarów Mazowiecki
Narodowość polska
Język polski
Alma Mater Wolna Wszechnica Polska
Dziedzina sztuki literatura
Ważne dzieła

Dzikuska

Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

W 1920 roku ukończyła szkołę średnią w Pabianicach, a w latach 1920–1925 studiowała humanistykę na Wolnej Wszechnicy Polskiej. Młodość spędzoną w Pabianicach opisała w autobiografii Panna Irka. Jej powieści przed wojną były bestselleramiDzikuska miała siedem wydań i została zekranizowana[1].

Irena Zarzycka przestała tworzyć po doświadczeniach II wojny światowej, w której straciła męża i syna. Do 1953 roku pracowała jako nauczycielka w Ożarowie Mazowieckim. Została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi. Spoczywa na Cmentarzu Żbikowskim w Pruszkowie.

Wszystkie jej utwory objęte były w 1951 roku zapisem cenzury w Polsce, podlegały natychmiastowemu wycofaniu z bibliotek[2].

PublikacjeEdytuj

  • Dzikuska (1927), 7 wydań do 1939 roku
  • Jawnogrzesznica (1928)
  • Ślubne pantofelki (1928)
  • Okruch zaklętego zwierciadła (1929)
  • Chłopiec z dalekiej ojczyzny (1929)
  • Kwiat jabłoni (1929)
  • Królewski lot (1933)
  • Muszla (1935)
  • Samotnicy (1937)
  • Sześć bajek wybranych (1946), zbiór wierszy dla dzieci
  • Panna Irka
  • Pałac śród gór
  • Pod wiatr
  • Tabor
  • Córka wichru

PrzypisyEdytuj

  1. Sławomir Saładaj: Zarzycka – królowa romansów. Urząd Miasta Pabianice.
  2. Cenzura PRL, posłowie Zbigniew Żmigrodzki, Wrocław 2002, s. 46.