Język średniochiński

Język średniochiński – zespół form języka chińskiego używanych między VI a X wiekiem. Określenie to znajduje zastosowanie w kontekście historycznej fonologii języka chińskiego. Termin utworzył sinolog i lingwista Bernhard Karlgren.

Język średniochiński
Nazwa chińska
Pismo uproszczone 中古汉语
Pismo tradycyjne 中古漢語
Hanyu pinyin zhōnggǔ hànyǔ
Wade-Giles chung-ku han-yü

Okres, kiedy posługiwano się językiem średniochińskim, dzieli się na okres wczesny oraz późny. Przełom nastąpił w środkowym okresie dynastii Tang, ok. VIII w., i dotyczył pojawienia się nowych głosek.

RekonstrukcjaEdytuj

Ponieważ pismo chińskie nie utrwalało brzmienia zapisywanych wyrazów, badacze ewolucji języka chińskiego, rekonstruując jego dawną fonologię, muszą sięgać do następujących źródeł:

  • Współczesne dialekty. Tak jak język praindoeuropejski można rekonstruować na podstawie współczesnych języków indoeuropejskich, tak język średniochiński można próbować rekonstruować ze współczesnych języków z grupy chińskiej, takich jak m.in. kantoński.
  • Chińska wymowa średniochińska utrwalona w słownikach innych języków, m.in. japońskiego, koreańskiego czy wietnamskiego.
  • Chińska poezja klasyczna w języku średniochińskim (ze względu na m.in. rymy)
  • Książki rymów. Dawni chińscy filolodzy wykonali dużą pracę, opisując chińską fonetykę w formie książek rymów.
  • Chińskie przybliżenia fonetyczne obcych słów.