Otwórz menu główne

Język staroruski (star. rus.: рѹсьскъ ѩзыкъ, translit. russk yazyk, zwany także językiem wschodniosłowiańskim) – język wschodniosłowiański używany od X do XV wieku, protoplasta współczesnych języków: białoruskiego, rosyjskiego, rusińskiego i ukraińskiego. Powstał w wyniku rozpadu języka prasłowiańskiego i stał się językiem literackim po utworzeniu Rusi. Po podboju przez Litwę podzielił się na dwa języki: współczesny język rosyjski na który największy wpływ miał język cerkiewnosłowiański, który był językiem obrzędowym cerkwi prawosławnej, oraz język ruski używany w Wielkim Księstwie Litewskim, na który duży wpływ wywierał język polski.

рѹсьскъ ѩзыкъ
Obszar Europa Wschodnia
Liczba mówiących martwy
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
Pismo/alfabet cyrylica
Status oficjalny
UNESCO język martwy
Kody języka
Kod ISO 639-1, ISO 639-1 {{{iso1}}}
Kod ISO 639-2, ISO 639-2 sla
Kod ISO 639-3 orv
IETF orv
Glottolog oldr1238
GOST 7.75–97 дрр 188
SIL {{{sil}}}
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata





Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.
Język staroruski
Dialekty oraz formy literackie języka staroruskiego w końcu XIV wieku.
Najstarszy zachowany napis w języku staroruskim..