Otwórz menu główne

Jan Hubischta

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Jan Władysław Hubischta[1] (ur. 26 czerwca[2] 1870 w Stanisławowie, zm. 6 stycznia 1933 w Poznaniu) – pułkownik dyplomowany cesarskiej i królewskiej armii oraz generał dywizji Wojska Polskiego.

Jan Władysław Hubischta
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 26 czerwca 1870
Stanisławów
Data i miejsce śmierci 6 stycznia 1933
Poznań
Przebieg służby
Lata służby 1891-1927
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 25 Pułk Artylerii Polowej,
XXV Korpus Artylerii
Stanowiska szef
• Departamentu X Spraw Poborowych M.S.Wojsk.
• Departamentu VII Intendentury M.S.Wojsk.,
dowódca DOK VIII
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Order Korony Żelaznej II klasy (Austro-Węgry) Kawaler Orderu Leopolda Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry) Krzyż Zasługi Wojskowej Signum Laudis (w czasie wojny) Signum Laudis (w czasie wojny) Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Medal Wojenny (Turcja) Komandor Orderu Świętego Sawy
Grób na Cytadeli w Poznaniu

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Ukończył Szkołę Kadetów we Lwowie i Wojskową Akademię Techniczną w Wiedniu. Od 1891 służył jako oficer zawodowy w armii austro-węgierskiej. Przeszedł kolejne szczeble dowódcze w jednostkach artylerii. W latach 1904–1905 był członkiem Misji Wojskowej w Rosji. Odbywał służbę w jednostkach w Krakowie i Przemyślu, utrzymując kontakty z Polakami. W czasie I wojny światowej dowodził 25 pułkiem artylerii polowej i brygadą artylerii oraz pełnił obowiązki szefa sztabu artylerii XXV Korpusu, awansując w 1915 do stopnia pułkownika.

Po wstąpieniu do Wojska Polskiego, od 25 lipca 1919 do kwietnia 1920 był komendantem Kursu Intendentury w Warszawie. 15 maja 1920 został pomocnikiem szefa Departamentu I Broni Głównych i Wojsk Taborowych MSWojsk., a 30 lipca – zastępcą szefa Polskiej Wojskowej Misji Zakupów w Paryżu[3].

22 sierpnia 1921 został wyznaczony na stanowisko szefa Departamentu X Spraw Poborowych MSWojsk. Zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Po likwidacji Departamentu X Spraw Poborowych, 31 lipca 1923 objął kierownictwo Departamentu VII Intendentury MSWojsk. 10 grudnia 1923 został powołany na stanowisko dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu[4].

31 marca 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek ministra spraw wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego, awansował go na stopień generała dywizji ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 1 lokatą w korpusie generałów[5].

W maju 1926 roku, podczas zamachu stanu, opowiedział się po stronie rządowej. Polecił aresztować zwolenników Józefa Piłsudskiego, w tym między innymi generała brygady Wiktora Thommée, dowódcę 15 Dywizji Piechoty, pułkownika SG Stanisława Dowoyno-Sołłohuba, dowódcę piechoty dywizyjnej 4 Dywizji Piechoty i majora SG Stanisława Krzysika z Inspektoratu Armii Nr III w Toruniu. 17 lipca 1926 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy Okręgu Korpusu[6], a 30 kwietnia 1927 roku przeniesiony w stan spoczynku[7]. Na emeryturze osiadł w Poznaniu, gdzie zmarł.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

AwanseEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. W pracach Tadeusza Böhma i Reginy Czarneckiej oraz w pracy Kto był kim w II Rzeczypospolitej, pod red. prof. Jacka. M. Majchrowskiego, Warszawa 1994, wyd I występuje jako Władysław Jan Hubiszta.
  2. Według Piotra Staweckiego urodził się 20 czerwca. Według T. Kryska-Karski i S. Żurakowski 26 czerwca, tak samo według pracy Kto był kim w II Rzeczypospolitej, pod red. prof. Jacka. M. Majchrowskiego, Warszawa 1994, wyd I
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 34 z 8.09.1920 r.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 77 z 16.12.1923 r.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 32 z 2.04.1924 r.
  6. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 30 z 31.07.1926 r.
  7. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 5 z 05.02.1927 r. Razem z Janem Hubischtą w stan spoczynku zostało przeniesionych 29 generałów.
  8. M.P. z 1924 r. nr 299, poz. 979
  9. a b c d e f g h Mieczysław Bielski: Generałowie odrodzonej Rzeczypospolitej. T. 2. Toruń: Turpress, 1996, s. 354

BibliografiaEdytuj

  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: „Bellona”, 1994, s. 141, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.
  • T. Kryska-Karski, S. Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, s. 39
  • H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 1, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 116
  • Sprawozdanie dowódcy Okręgu Korpusu nr VIII, gen. dyw. Władysława Hubischty, do Komisji Likwidacyjnej gen. broni L. Żeligowskiego z wydarzeń w dowództwie i na terenie okręgu między 10 a 20.05.1926 r. w: Przewrót wojskowy w Polsce w 1926 r. Wybór dokumentów, część I, "Wojskowy Przegląd Historyczny", Warszawa 1977, Nr 2 (80), s. 233-238
  • Tadeusz Böhm, Z dziejów naczelnych władz wojskowych II Rzeczypospolitej. Organizacja i kompetencje Ministerstwa Spraw Wojskowych w latach 1918-1939, Bellona, Warszawa 1994, s. 125, ​ISBN 83-11-08368-1
  • Regina Czarnecka, Organizacja Ministerstwa Spraw Wojskowych (MSWojsk.) w latach 1918-1921, Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej Nr 27 z 2005