Otwórz menu główne

Jan Kobylański (ur. 12 lipca 1895 w Wilnie, zm. 30 czerwca 1947) – pułkownik dyplomowany Wojska Polskiego.

Jan Kobylański
pułkownik dyplomowany pułkownik dyplomowany
Data i miejsce urodzenia 12 lipca 1895
Wilno
Data śmierci 30 czerwca 1947
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie II RP
ludowe Wojsko Polskie
Jednostki OZU III,
DOK III,
76 Pułk Piechoty,
Dep. Piech. MSWojsk.
14 Wielkopolska Dywizja Piechoty,
7 Łużycka Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca batalionu
szef sztabu dywizji
dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi
Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 12 lipca 1895 w Wilnie[1]. Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Dowództwie 4 Armii, a jego oddziałem macierzystym był Wileński Pułk Strzelców[2].

Został awansowany na stopień kapitana uzbrojenia ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3]. W 1923 pełnił służbę w Szefostwie Artylerii i Służby Uzbrojenia Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie, pozostając oficerem nadetatowym Okręgowego Zakładu Uzbrojenia Nr III[4]. 13 października 1923 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego[5]. Z dniem 3 października 1925, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przeniesiony do kadry oficerów artylerii przy Departamencie III MSWojsk. z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Oddziału IV SG na sześć miesięcy. Następnie został przeniesiony do korpusu oficerów piechoty i zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[6]. W 1928 był oficerem grodzieńskiego 76 Pułku Piechoty[7]. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930[8]. W 1932 był oficerem Departamentu Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych[9]. W czerwcu 1932 został przydzielony do składu osobowego inspektora armii gen.dyw. Tadeusza Piskora[10]. W listopadzie 1933 został przeniesiony do 76 pp na stanowisko dowódcy batalionu[11]. W październiku 1935 został przydzielony do 14 Dywizji Piechoty w Poznaniu na stanowisko szefa sztabu. W późniejszym czasie awansowany na stopień podpułkownika piechoty. Według stanu z marca 1939 nadal był szefem sztabu 14 Dywizji Piechoty[12]. W czasie kampanii wrześniowej dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu IV B Königstein, a następnie Oflagu VII A Murnau[13].

Po zakończeniu II wojny światowej był pułkownikiem dyplomowanym ludowego Wojska Polskiego[14]. Od 1 lutego 1947 pełnił stanowisko dowódcy 7 Łużyckiej Dywizji Piechoty[14]. 30 czerwca 1947 poniósł śmierć w katastrofie samochodowej w trakcie walk z UPA[14]. 2 lipca 1947 został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[14][15].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Straty ↓.
  2. Spis oficerów 1921 ↓, s. 219, 693.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1364.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 85, 1355.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1237, 1246, 1364.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 195.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 90.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 36.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 435.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 414.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 8.
  12. Rocznik Oficerski 1939 ↓, s. 534.
  13. Straty ↓, numer jeniecki 867.
  14. a b c d e f g Jan Kobylański. Nekrolog. „Rzeszowska Trybuna Robotnicza”. Nr 182, s. 1, 5 lipca 1947. 
  15. Lista pochowanych. Jan Kobylański. um.warszawa.pl. [dostęp 2019-04-05].

BibliografiaEdytuj