Otwórz menu główne

Jan Oszacki

polski lekarz chirurg

Jan Oszacki (ur. 1 października 1915 w Morawskiej Ostrawie, zm. 22 lipca 1982 w Krakowie) – polski chirurg.

Jan Oszacki
Data i miejsce urodzenia 1 października 1915
Morawska Ostrawa
Data i miejsce śmierci 22 lipca 1982
Kraków
Miejsce spoczynku Cmentarz Salwatorski
Zawód, zajęcie chirurg
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal Komisji Edukacji Narodowej

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Syn Aleksandra Oszackiego, profesora medycyny wewnętrznej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po ukończeniu krakowskiego gimnazjum św. Anny rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie w 1939 otrzymał dyplom ukończenia. Podczas II wojny światowej pracował w fabryce narzędzi chirurgicznych, a po jej zakończeniu w Klinice Chirurgii kierowanej przez prof. Jana Glatzela. Tytuł doktora uzyskał w 1946, był redaktorem i współautorem podręcznika "Patofizjologia chorób chirurgicznych". Od 1953 przez rok przebywał w Korei Północnej, gdzie był dyrektorem szpitala Czerwonego Krzyża w Hamhyng. W 1954 został docentem w Klinice Chirurgii, od 1959 do końca życia kierował II Kliniką Chirurgii krakowskiej Akademii Medycznej, był dziekanem i rektorem (1965-1972) tej uczelni. Kierował również krakowskim oddziałem Instytutu Onkologii w Warszawie. W 1961 uzyskał tytuł profesora nauk medycznych, od 1967 był członkiem korespondentem, a od 1980 członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk[1]. W 1975 został doktorem honoris causa Akademii Medycznej w Warszawie.

Został pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie (sektor SC9, rząd C, miejsce 8)[2].

Dorobek naukowyEdytuj

Opublikował ok. 200 prac naukowych, podręczników medycznych, redaktorem tłumaczeń. Jan Oszacki był konsultantem chirurgii w regionie południowo-wschodnim, członkiem rady naukowej przy Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej, wieloletnim redaktorem naczelnym "Polskiego Przeglądu Chirurgicznego", członkiem Międzynarodowego Towarzystwa Chirurgów.

Wykonał pierwszą w Krakowie komisurotomię mitralną, w wyniku prowadzonych badań ustalił, że ostre choroby jamy brzusznej mają przebieg ze zróżnicowanym nasileniem oligowolemii oraz zmianami ilościowymi w komórkach i przestrzeni międzykomórkowej.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj