Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy pułkownika wojsk lądowych. Zobacz też: inne osoby o takim imieniu i nazwisku.

Jan Wiśniewski (ur. 5 stycznia 1925 w Warszawie, zm. 15 grudnia 1969[1] w Egipcie) – polski żołnierz i polityk. Pułkownik Ludowego Wojska Polskiego i kontradmirał Marynarki Wojennej PRL. Poseł na Sejm PRL II kadencji (1957-1960).

Jan Wiśniewski
pułkownik oraz kontradmirał pułkownik
oraz
kontradmirał kontradmirał
Data i miejsce urodzenia 5 stycznia 1925
Warszawa
Data i miejsce śmierci 15 grudnia 1969
Egipt
Przebieg służby
Lata służby 1943-1959
Siły zbrojne Ludowe Wojsko Polskie,
Marynarka Wojenna PRL
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
Powstanie antykomunistyczne w Polsce 1944–1953
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy

ŻyciorysEdytuj

Młodość (1925-1943)Edytuj

W 1938 skończył gimnazjum rzemieślnicze w Warszawie i został wzorcarzem w Państwowej Fabryce Uzbrojenia. Od marca 1940 do jesieni 1941 ślusarz w Fabryce Budowy Maszyn w Debalcewie w Donbasie, później ślusarz i brygadzista w Kombinacie im. Stalina w Stalińsku.

Kariera w LWP (1943-1951)Edytuj

3 VI 1943 wstąpił do 1 DP im. Kościuszki. Żołnierz 1 Pułku Czołgów, w lutym 1944 skończył szkołę podchorążych artylerii w Tambowie ze stopniem podporucznika i został zastępcą dowódcy dywizjonu artylerii ds. technicznych w 2 PAL 2 DP im. Dąbrowskiego. Od 1 V 1944 instruktor i dowódca plutonu szkolnego kompanii oficerskiej w Sztabie Polskiego Ruchu Partyzanckiego. Po zajęciu wschodniej części Polski przez Armię Czerwoną wrócił do kraju i walczył z podziemiem niepodległościowym. W grudniu 1944 został oficerem do zleceń specjalnych i dowódcą kompanii szkolnej Szkoły Oficerskiej MBP. Od stycznia 1945 w stopniu porucznika był przewodniczącym komisji rehabilitacyjnej w MBP. IV-IX 1945 na kursie w Akademii Wojskowej im. Frunzego w Moskwie, po ukończeniu którego został szefem wydziału personalnego Dowództwa Warszawskiego Okręgu Wojskowego w stopniu kapitana, a od grudnia 1945 - majora. Od 22 VII 1947 podpułkownik. 1947-1948 studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie, a 1948-1950 w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie. Po studiach został pułkownikiem dyplomowanym i starszym wykładowcą taktyki ogólnej w ASG.

Kariera w Marynarce Wojennej (1951-1959)Edytuj

Od grudnia 1951 szef Sztabu Głównego Marynarki Wojennej, przeniesiony z Wojsk Lądowych mimo braku praktycznego przygotowania do pracy w Marynarce Wojennej. Jesienią 1953 jako pierwszy w Polsce oficer piechoty został mianowany kontradmirałem. 1954-1955 na kursie w Akademii Marynarki Wojennej ZSRR w Leningradzie. 1956-1958 był dowódcą Marynarki Wojennej, a 1958-1959 ponownie szefem sztabu. Następnie został przeniesiony do rezerwy. 1957-1960 był posłem na Sejm PRL II kadencji. Od lipca 1960 podsekretarz stanu w Ministerstwie Żeglugi, od grudnia 1966 ambasador PRL w ZRA.

Zmarł na zawał w Egipcie. Pochowany na wojskowych Powązkach w Warszawie.[1].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Miejsce pochówku [dostęp z dnia: 2016-02-20]

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 232-234.