Otwórz menu główne

Jan Zygmunt Dąbrowski (ur. 26 stycznia 1890 w Koniuchach, zm. wiosną 1940 w Charkowie[1]) – doktor praw, pułkownik audytor Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Jan Zygmunt Dąbrowski
pułkownik audytor pułkownik audytor
Data i miejsce urodzenia 26 stycznia 1890
Koniuchy
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1914–1940
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Wojskowy Sąd Okręgowy Nr V
Najwyższy Sąd Wojskowy
Armia „Modlin”
Stanowiska szef sądu
sędzia NSW
szef służby sprawiedliwości armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

ŻyciorysEdytuj

Jan Zygmunt Dąbrowski urodził się 26 stycznia 1890 w Koniuchach koło Brzeżan w rodzinie Jana i Heleny. W 1909 złożył maturę w gimnazjum we Lwowie. Następnie studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. W 1917 uzyskał tytuł doktora praw.

Od 5 września 1914 walczył w szeregach Legionów Polskich. Od 14 listopada 1918 w Dowództwie Żandarmerii Polowej we Lwowie na stanowisku szefa Oddziału II. 10 maja 1919 awansował na kapitana. 18 czerwca 1919 został sędzią śledczym w Tymczasowej Nadzwyczajnej Komisji Rewizyjnej Sejmu Ustawodawczego. 6 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora w Korpusie Sądowym, w „grupie byłych Legionów Polskich”. W 1921 wykonując obowiązki we wspomnianej komisji pozostawał na ewidencji Oddziału VI Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych[2].

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 54. lokatą w korpusie oficerów sądowych. W 1923 pełnił służbę w Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr X w Przemyślu na stanowisku „sędziego śledczego dla spraw szczególnej wagi”[3]. 1 kwietnia 1924 został przeniesiony do Wojskowego Sądu Okręgowego Nr VI we Lwowie na stanowisko sędziego śledczego[4][5]. W 1928 w Departamencie Sprawiedliwości Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie zajmuje stanowisko referenta[6]. 14 kwietnia 1930 Prezydent RP mianował go prokuratorem przy wojskowych sądach okręgowych, a Minister Spraw Wojskowych zatwierdził na stanowisku prokuratora przy Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr IV w Łodzi[7]. 2 grudnia 1930 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 6. lokatą w korpusie oficerów sądowych[8]. 26 lutego 1931 został przeniesiony do Prokuratury przy Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr VI we Lwowie na stanowisko prokuratora[9][10]. Trzy lata później został przeniesiony na równorzędne stanowisko w Prokuraturze przy Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr V w Krakowie[11]. 31 sierpnia 1935 roku Prezydent RP zwolnił go ze stanowiska prokuratora przy wojskowych sądach okręgowych i mianował sędzią orzekającym w wojskowych sądach okręgowych, a minister spraw wojskowych przeniósł z Prokuratury przy WSO Nr V do Wojskowego Sądu Okręgowego Nr V na stanowisko szefa sądu[12]. Na pułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 w korpusie oficerów sądowych. W 1937 roku został mianowany sędzią Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie.

W 1937 był członkiem wydziału honorowego klubu LKS Pogoń Lwów[13].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 był szefem służby sprawiedliwości Armii „Modlin”[14], a następnie Armii gen. Przedrzymirskiego[15]. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 dostał się do niewoli radzieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[16]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Leszek Kania, W cieniu Orląt Lwowskich ..., s. 318-319 i Leszek Kania, Słownik biograficzny oficerów - audytorów ..., s. 114, jako miejsce śmierci płk. Jana Dąbrowskiego podał Katyń.
  2. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r., 410, 593.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1086, 1091, w tym czasie w ewidencji Wojska Polskiego figurował, jako Jan V Dąbrowski.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 41 z 26 kwietnia 1924 roku, s. 236.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 979, 986, tu jako Jan Zygmunt I Dąbrowski.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 693.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 199, 202.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 328.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 115.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 308, 880.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 169.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 93, 100.
  13. Lwowski klub sportowy "Pogoń" w roku 1937. Lwów: 1937, s. 2.
  14. Nazarewicz 1978 ↓, s. 103.
  15. Głowacki 1986 ↓, s. 338.
  16. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
  17. M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 592.
  18. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 12, s. 370
  19. M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 143.

BibliografiaEdytuj