Otwórz menu główne

Jaskinia Śpiących Rycerzy (Dziura, Kozia, Jaskinia Śpiących Rycerzy Niżnia) – jaskinia w zboczu Małego Giewontu w Dolinie Małej Łąki w Tatrach Zachodnich[1]. Główne wejście do niej znajduje się pod progiem Żlebu Śpiących Rycerzy na wysokości 1398 metrów n.p.m.[2][3] Na lewo od niego u podnóża skałki, w pobliżu Dziury nad Jaskinią Śpiących Rycerzy I, znajduje się niewielki, boczny otwór na wysokości 1399 metrów n.p.m.[4] Długość jaskini wynosi 250 metrów, a jej głębokość 46 metrów[5]. Prawdopodobnie łączy się ona przez zawalisko z wyżej położoną Jaskinią Śpiących Rycerzy Wyżnią.

Jaskinia Śpiących Rycerzy
Ilustracja
Widok z Doliny Małej Łąki na Mały Giewont
Państwo  Polska
Położenie Tatry Zachodnie
Dolina Małej Łąki
Długość 250 m
Głębokość 33 m
Deniwelacja 46 m
Wysokość otworów 1398, 1399 m n.p.m.
Wysokość otworów
nad dnem doliny
90 m
Ekspozycja otworów ku W, ku W
Data odkrycia znana od dawna
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Jaskinia Śpiących Rycerzy
Jaskinia Śpiących Rycerzy
Ziemia49°15′00″N 19°55′24″E/49,249906 19,923417

Spis treści

Opis jaskiniEdytuj

Centralną częścią jaskini jest olbrzymia sala – Sala Śpiących Rycerzy o wymiarach 40 m długości, 17 m szerokości i 18 m wysokości. Przez kilka lat była to największa znana sala podziemna w Tatrach. Z wielkiego otworu głównego (dolnego) o wymiarach 8 × 7 m idzie się do niej przez wstępną komorę (odchodzi z niej parę korytarzyków, z których jeden przez kominek i małą salkę idzie do bocznego otworu) i 27-metrowy korytarz do 5,5-metrowego progu, z którego zjeżdża się do sali. Stąd:

  • przy zachodniej ścianie zaczyna się kilkumetrowy komin zakończony zawaliskiem. 
  • przy północnej ścianie znajduje się otwór korytarza prowadzącego do rozgałęzienia. Jeden ciąg idzie do dużej Dolnej Sali o wymiarach 21 × 8 × 3 m, drugi prowadzi 35-metrowym korytarzem do zawaliska[4].

PrzyrodaEdytuj

W jaskini można spotkać mleko wapienne. Ściany są mokre. Bardzo licznie zimują w niej nietoperze[4].

Historia odkryćEdytuj

Otwór jaskini był znany od dawna. Pierwszą wyprawę do niej zorganizowali jednak dopiero w 1958 roku grotołazi zakopiańscy m.in. Stefan Zwoliński i Edward Winiarski.

PrzypisyEdytuj

  1. Władysław Cywiński: Tom 1. Giewont. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 1994, seria: Tatry. Przewodnik szczegółowy. ISBN 83-7104-002-3.
  2. Jaskinie Tatr, 27 sierpnia 2017 [dostęp 2018-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2017-08-27].
  3. Tatry polskie. Mapa topograficzna 1:10 000. Zarząd Topograficzny Sztabu Generalnego WP, Wydawnictwo Czasopisma Wojskowe, 1984
  4. a b c Jaskinie Polski, Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy, jaskiniepolski.pgi.gov.pl [dostęp 2016-03-07].
  5. Jaskinia Śpiących Rycerzy, Oficjalna Polska Strona Taternictwa Jaskiniowego przy KTJ PZA – opis jaskini, plan, www.sktj.pl [dostęp 2016-01-13].