Jaskinia Bliźniacza

Jaskinia Bliźniacza, Jaskinia Wysoka – jaskinia w Dolinie Bolechowickiej na Wyżynie Olkuskiej (część Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej)[1]. Administracyjnie należy do wsi Karniowice w województwie małopolskim, w powiecie krakowskim, w gminie Zabierzów[2]. Od 1968 r. obszar jaskini znajduje się na terenie częściowego Rezerwatu przyrody Wąwóz Bolechowicki[3].

Jaskinia Bliźniacza
Ilustracja
Otwory jaskini
Plan jaskini
Plan jaskini
Państwo  Polska
Województwo  małopolskie
Położenie Dolina Bolechowicka
Właściciel Skarb Państwa
Długość 35 m
Deniwelacja 6 m
Wysokość otworów 340 m n.p.m.
Ekspozycja otworów ku SW (3)
Kod J.Olk.I-05.01
Położenie na mapie gminy Zabierzów
Mapa lokalizacyjna gminy Zabierzów
Jaskinia Bliźniacza
Jaskinia Bliźniacza
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Jaskinia Bliźniacza
Jaskinia Bliźniacza
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Jaskinia Bliźniacza
Jaskinia Bliźniacza
Położenie na mapie powiatu krakowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu krakowskiego
Jaskinia Bliźniacza
Jaskinia Bliźniacza
Ziemia50°09′11″N 19°47′07″E/50,153056 19,785278
Strona internetowa jaskini

Opis jaskiniEdytuj

Jaskinia ma 3 otwory, wszystkie znajdują się na południowo-zachodniej ścianie bezimiennej skały w lewych zboczach Doliny Bolechowickiej. Znajdują się wysoko – 40 m nad dnem doliny. Najbardziej północny otwór ma wysokość 3 m. Otwory południowe położone są jeden nad drugim; górny ma wysokość 1,5 m, dolny 1 m. Za otworem północnym znajduje się przedsionek o szerokości 3 m i długości 2 m, kończący się zwężeniem, za którym znajduje się niska sala o rozmiarach 5,5 × 4,5 m. W jej stropie znajduje się komin o wysokości około 5 m i filar o średnicy 1 m. Z sali tej wychodzą trzy korytarze:

  • trzymetrowej długości w kierunku północno-zachodnim, stopniowo zacieśniający się,
  • dwa równoległe o długości 3,5 m w kierunku południowo-wschodnim. Jeden z nich jest bardzo ciasny[1].

Korytarze te doprowadzają do drugiej sali o rozmiarach 6,5 × 4,5 m. Wychodzi z niej 4-metrowej długości korytarz prowadzący do podwójnego otworu[1].

Tworzące jaskinię wapienie pochodzą z późnej jury. Jaskinia powstała w wyniku zjawisk krasowych, świadczą o tym występujące w niej kotły wirowe, poziome półki erozyjne i koliste kanały krasowe. Powstały one w warunkach wadycznych. Jaskinia jest sucha i w całości znajduje się pod wpływem zewnętrznych warunków atmosferycznych. Występuje w niej przewiew, a na oświetlonych ścianach rozwijają się glony. Ze zwierząt obserwowano komary i motyla szczerbówkę ksieni (Scoliopteryx libatrix)[1].

Historia poznania i dokumentacjiEdytuj

Jaskinia znana była od dawna, jej otwory są bowiem dobrze widoczne ze ścieżki wiodącej dnem doliny. Archeologicznie badał ją Gotfryd Ossowski w 1879 r., który przekopał jej namulisko. Pierwszy opis i plan jaskini opracował Kazimierz Kowalski w 1951 r.[4], aktualny plan sporządził M. Czepiel, a dokumentację A. Górny w 2009 r. Jaskinia jest współcześnie odwiedzana, świadczą o tym jej okopcone od ognisk ściany, napisy na ścianach i śmieci[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Andrzej Górny, Jaskinia Bliźniacza, Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy [dostęp 2019-04-28].
  2. Geoportal. Mapa topograficzna i lotnicza [dostęp 2019-04-07].
  3. Utworzony Zarządzeniem Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego Nr 178 z dnia 4 listopada 1968 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M. P. Nr 50, poz. 345)
  4. K. Kowalski, Jaskinie Polski, tom. 1, Warszawa: Państwowe Muzeum Archeologiczne, 1951