Jaskinia Lodowa Mułowa

Jaskinia Lodowa Mułowa (Pod Uskokiem, Lodowa w Mułowej) – jaskinia w Tatrach Zachodnich, w Dolinie Mułowej. Wejście do jaskini znajduje się w północno-wschodniej ścianie Miętusiej Kazalnicy, na wysokości 1680 metrów n.p.m.[1], w górnej części Mułowego Progu[2]. Ze względu na zalodzenie nie pozwalające okresowo na dostęp do części korytarzy jaskinia jest nie do końca zbadana. Długość odkrytych korytarzy wynosi około 400 metrów (z czego 120 metrów szacowanych), a jej deniwelacja 69 metrów[1][3][4]

Jaskinia Lodowa Mułowa
Plan jaskini
Plan jaskini
Państwo  Polska
Województwo  małopolskie
Położenie Tatry Zachodnie
Dolina Mułowa
Właściciel Skarb Państwa
(Tatrzański Park Narodowy)
Długość 400 m
Głębokość 64 m
Deniwelacja 69 m
Wysokość otworów 1680 m n.p.m.
Wysokość otworów
nad dnem doliny
335 m
Ekspozycja otworów ku E
Data odkrycia 10 lipca 1960 roku
Odkrywca Janusz Flach
Kod (nr inwentarzowy PIG) T.E-11.16
Położenie na mapie Tatr
Mapa konturowa Tatr, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Jaskinia Lodowa Mułowa”
Ziemia49°14′21″N 19°54′07″E/49,239117 19,902050
Przekrój jaskini

Opis jaskiniEdytuj

Jaskinia charakteryzuje się tym, że lód utrzymuje się w niej bez większych zmian przez cały rok[1].

Główną częścią jaskini jest Studnia Cieni o głębokości 38 metrów. Z otworu wejściowego trzeba iść się do niej krótkim korytarzykiem, a następnie lodową pochylnią do salki, w której się zaczyna. Na pokryte lodem dno studni z którego prowadzi korytarz do niewielkiej salki i dalej w dół do piaszczystego syfonu (najniższy punkt jaskini) można się dostać:

 
Otoczenie Wielkiej Świstówki
  • zjeżdżając studnią
  • iść korytarzem zaczynającym się w salce nad studnią a następnie meandrem pokrytym lodem do dużej lodowej sali – Sali Lodowych Chłopków. Stąd można dostać się do Salki Piaszczystej (idzie od niej niezbadany ciąg) lub Sali z Lodowymi Firankami o dnie pokrytym lodem. Sala z Lodowymi Firankami stanowi dno 39-metrowego komina z ciasną szczeliną w stropie. Odchodzą z niej korytarze:
    • jeden biegnie do Czarnej Salki kończącej się szczelinami.
    • drugi do salki, która przechodzi w meander doprowadzający do okna w Studni Cieni, 13 metrów nad jej dnem.
    • trzeci do Sali Lodowej z Diabłem, skąd prowadzą dalej niezbadane korytarze[3][5].

W jaskini cały rok zalega śnieg i lód. Roślinność nie występuje[3].

Historia odkryćEdytuj

Otwór jaskini odkrył Janusz Flach z Zakopanego 10 lipca 1960 roku[5]. W tym samym roku osiągnięto dno Studni Cieni.

W 1961 roku odkryto dalsze partie z salami Lodowych Chłopków i Lodowych Firanek.

W 1962 roku odkryto ciąg do Sali Lodowej z Diabłem.

W latach 1964–1965 zbadano partie położone poniżej Czarnej Salki[5]

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka Encyklopedia Tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, s. 672. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Władysław Cywiński: Tom 3. Czerwone Wierchy – część zachodnia. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 1996, s. 38, seria: Tatry. Przewodnik szczegółowy. ISBN 83-7104-013-X.
  3. a b c Jaskinie Polski, Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy, jaskiniepolski.pgi.gov.pl [dostęp 2016-03-02].
  4. Jaskinie Tatr, 23 sierpnia 2017 [dostęp 2018-10-22] [zarchiwizowane z adresu 2017-08-23].
  5. a b c Jaskinie Tatrzańskiego Parku Narodowego. J. Grodzicki (red.). T. VI: Jaskinie Zachodniego Zbocza Doliny Miętusiej. Warszawa: Polskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk o Ziemi, 1996.