Otwórz menu główne

Jerzy Broński (syn Platona i Ireny z Glasbergów, ur. 30 sierpnia 1906 r. w Nowej Czartorii pow. Żytomierz, zm. 14 grudnia 1948 w więzieniu mokotowskim w Warszawie) – pułkownik.

Jerzy Broński
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 30 sierpnia 1906
Nowa Czartoria, pow. Żytomierz
Data i miejsce śmierci 14 grudnia 1948
Warszawa, więzienie mokotowskie, Polska
Przebieg służby
Lata służby od 1939
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy II wojna światowa

Spis treści

Okres przedwojennyEdytuj

II wojna światowaEdytuj

We wrześniu 1939 ewakuował fabrykę broni z Warszawy do Brześcia Litewskiego. Udało mu się powrócić do Warszawy, podjął pracę nauczyciela, a po zamknięciu szkoły przez Niemców pracował w PCK. W okresie okupacji niemieckiej należał do AK, wykładał w tajnej podchorążówce, kierował warsztatem produkującym broń. W powstaniu warszawskim walczył na Starówce, skąd kanałami przedostał się do Śródmieścia.

Okres powojenny, więzienie, śmierćEdytuj

W 1945 wstąpił do wojska, został mianowany szefem Departamentu Kwaterunkowo-Budowlanego MON, w stopniu płk. Był jednym z twórców Wojskowego Przedsiębiorstwa Budowlanego. Aresztowany 23 lutego 1948 w czasie podróży służbowej do Wrocławia i oskarżony o systematyczne „sabotowanie działalności Departamentu Kwaterunkowo-Budowlanego MON na odcinku budowlanym ze szkodą dla obronności państwa” i o stworzenie monopolu na dostawy prywatne dla wojska. Został osądzony w tzw. sprawie kwatermistrzowskiej (S.3292) przed NSW w Warszawie razem z Janem Czeredysem, Stefanem Długołęckim, Feliksem Stroińskim i Feliksem Sztompką. 3 grudnia 1948 został skazany wraz ze współpodsądnymi na podst. 3 §2 Dekr.13.06.1946 karę śmierci [1]. Stracony 14 grudnia 1948.

UpamiętnienieEdytuj

Dokładne miejsce pochówku jest nieznane. Grób symboliczny znajduje się na Cmentarzu Wojskowym w Kwaterze "na Łączce".

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. "Księga najwyższego wymiaru kary" w Krzysztof Szwagrzyk: Zbrodnie w majestacie prawa 1944-1955. Wyd. ABC Future, Warszawa, 2000.