Jerzy Marek Nowakowski

polski historyk, dziennikarz i polityk

Jerzy Marek Nowakowski (ur. 5 lipca 1959[1] w Radomiu) – polski historyk, dziennikarz, publicysta i polityk. Ambasador Rzeczypospolitej Polskiej na Łotwie oraz w Armenii.

Jerzy Marek Nowakowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 5 lipca 1959
Radom
Ambasador Polski na Łotwie
Okres od 2010
do 2014
Poprzednik Maciej Klimczak
Następca Ewa Dębska
Ambasador Polski w Armenii
Okres od 2014
do 2017
Poprzednik Zdzisław Raczyński
Następca Paweł Cieplak
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu „Za Zasługi dla Litwy” Order Trzech Gwiazd III klasy (Łotwa)

ŻyciorysEdytuj

Ukończył studia na Wydziale Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego, studiował również na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Uzyskał stopień doktora nauk historycznych.

Od 1984 pracował jako kierownik działu, a następnie zastępca redaktora naczelnego w Tygodniku Polskim. W latach 80. współpracował z „Solidarnością”, od 1988 był jej łącznikiem ze środowiskami opozycyjnymi na Litwie. W latach 1989–1993 kierował Ośrodkiem Studiów Międzynarodowych Senatu RP. W 1991 był doradcą w Kancelarii Prezydenta ds. polityki wschodniej. Od 1993 pracował w Polskim Radiu jako dyrektor i redaktor naczelny Programu V dla zagranicy. Prowadził program Racja stanu w TVP. W latach 1997–2001 był podsekretarzem stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów oraz głównym doradcą premiera do spraw międzynarodowych.

W latach 2001–2002 był wiceprezesem Centrum Stosunków Międzynarodowych. Od 2002 pełnił funkcje zastępcy redaktora naczelnego oraz kierownika działu zagranicznego w tygodniku „Wprost”. W 2007 objął stanowisko prezesa Fundacji Pomoc Polakom na Wschodzie, a także został dyrektorem Centrum Wschodniego Polish Open University.

22 grudnia 2009 mianowany ambasadorem RP w Republice Łotewskiej[2]. W marcu 2010 przystąpił do wykonywania obowiązków dyplomatycznych[3]. 4 listopada 2014 otrzymał nominację na ambasadora RP w Armenii[4]. Zakończył pełnienie tej funkcji w lipcu 2017[5].

Jest autorem publikacji dotyczących m.in. państw byłego ZSRR, polityki międzynarodowej i polskiej polityki zagranicznej (w tym polityki wschodniej). Publikował m.in. w tygodniku „Newsweek Polska” oraz w „Przewodniku Katolickim”.

W latach 90. działał w Ruchu Stu i Akcji Wyborczej Solidarność, a następnie w Przymierzu Prawicy. Jako jego członek bez powodzenia kandydował do Sejmu RP z listy Prawa i Sprawiedliwości, którego następnie został członkiem. Opuścił PiS w 2007.

OdznaczeniaEdytuj

PublikacjeEdytuj

  • Kronika terroru. Ruchy anarchistyczne w RFN 1969–1980, Łódź 1981, ​ISBN 83-211-0220-4
  • Walery Sławek (1879–1939). Zarys biografii politycznej, Warszawa 1988, ​ISBN 83-202-0688-X
  • Ukraina na zakręcie. Drogi i bezdroża pomarańczowej rewolucji, Warszawa 2005 (współautor), ​ISBN 83-7436-058-5

PrzypisyEdytuj

  1. Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 maja 1998 r. o treści oświadczeń złożonych przez osoby powoływane lub mianowane na kierownicze stanowiska państwowe przez Prezesa Rady Ministrów (M.P. z 1998 r. nr 13, poz. 206).
  2. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 grudnia 2009 r. nr 110-51-2009 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2010 r. nr 1, poz. 5).
  3. Ārlietu ministrs Māris Riekstiņš ar Polijas vēstnieku pārrunā reģionālās sadarbības stiprināšanu abu valstu interešu īstenošanā (łot.). mfa.gov.lv, 12 marca 2010. [dostęp 2016-09-27].
  4. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 listopada 2014 r. nr 110-46-2014 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2015 r. poz. 84).
  5. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 lipca 2017 r. nr 110.53.2017 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2017 r. poz. 856).
  6. Apdovanotų asmenų duomenų bazė (lit.). lrp.lt. [dostęp 2016-09-27].
  7. Ar Triju Zvaigžņu ordeni apbalvotie, sākot no 2004. gada 1.oktobra (łot.). president.lv. s. 91. [dostęp 2016-09-27].

BibliografiaEdytuj