Otwórz menu główne

Jerzy Osiński (ur.15 lutego 1906 w Warszawie, zm.1 października 1982 w Warszawie) – polski pilot balonowy, publicysta, dziennikarz, redaktor naczelny lotniczych czasopism, „ Młody Lotnik" i „Skrzydlata Polska”.

Jerzy Osiński
Data i miejsce urodzenia 15 lutego 1906
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1 października1982
Warszawa
Miejsce spoczynku Warszawa
Zawód, zajęcie redaktor, dziennikarz, baloniarz
Narodowość Polska polska
Alma Mater Uniwersytet Warszawski

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Już jako uczeń gimnazjum zainteresował się lotnictwem. Należał do Polskiego Lotniczego Związku Młodzieży, w którym zdobywał wiedzę lotniczą. W 1924r. zdał maturę i studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Będąc studentem rozpoczął wydawanie czasopisma „Młody Lotnik", miesięcznika o tematyce lotniczej, w którym pełnił funkcję redaktora naczelnego i dziennikarza. W tym czasie czasopismo zyskało dużą popularność i przyczyniło się do rozwoju i popularyzacji sportu lotniczego w Polsce. Osiński był autorem hasła:„Akademicy na lotnisko"[1], pod tym hasłem powstały w Polsce akademickie aerokluby: w Krakowie, Lwowie, Poznaniu, Wilnie i Gdańsku liczące 339 studentów[2]. W 1927 r. był współorganizatorem pierwszego w Polsce Aeroklubu Akademickiego Warszawskiego, którego został wybrany prezesem i pełnił tę funkcję do 17 listopada 1929r.[3]. „Młody Lotnik” w 1930 r. przekształcił się w miesięcznik sportu lotniczego „Skrzydlata Polska" którego redaktorem naczelnym został Osiński i pełnił tę funkcję do 1939 r.. Po wybuchu II wojny światowej w Turcji objął stanowisko sekretarza generalnego wytwórni samolotów zorganizowanej przez Polaków.

Sport lotniczyEdytuj

Osiński startował w zawodach lotniczych reprezentując Aeroklub Warszawski jako nawigator samolotowy brał udział po raz pierwszy w Lubelsko-Podlaskich Zawodach Lotniczych w 1931 r. z pilotem B. Skórzewskim na samolocie De Havilland DH.60 Moth (4 miejsce)[4], w 1933, ponownie z pilotem Robertem Hirszbrandtem, na samolocie PZL-19 zajął 4 miejsce, w 1934 W Locie Północno-Wschodniej Polski zdobył I miejsce z pilotem Stefanem Iwanowskim na samolocie RWD-5[5]. Ukończył kurs pilota balonowego, cywilną licencję otrzymał w 1936 r. W następnym roku wziął udział w IX Krajowych Zawodach Balonów Wolnych o Puchar im. płk. Aleksandra Wańkowicza, gdzie startował na balonie Syrena z Franciszkiem Janikiem ( 5 miejsce). W 1938 r. pilot balonu Jerzy Osiński i pomocnik pilota Walery Nowacki na balonie „Wisła” Aeroklubu Warszawskiego startuje w I Zawodach Balonowych Juniorów organizowanych przez Akademicki Aeroklub Warszawski. Pokonując 300 km w czasie 15 godz 25 min zdobył I miejsce[6].

Okres powojennyEdytuj

Po zakończeniu wojny wrócił do kraju, gdzie aktywnie działał w Aeroklubie Warszawskim. W 1946 r. w Warszawie na lotnisku mokotowskim odbyły się, pierwsze po zakończeniu II wojny światowej w Polsce zawody modeli latających zorganizowane przez Jerzego Osińskiego. W tych zawodach uczestniczyło 100 modelarzy i 200 modeli [7]. Podczas tworzenia Ligi Lotniczej w 1946 roku był przewodniczącym Komisji Sportowej w komitecie organizacyjnym, w którym znajdowali się reprezentanci czołowych organizacji społecznych, zawodowych i młodzieżowych działających w kraju [8]. W 1947 r. na XVI Walnym Zgromadzeniu członków Aeroklubu Warszawskiego po raz drugi został wybrany prezesem i pozostał nim do 17 stycznia 1955r. Jako wykładowca pracował na Wyższej Szkole Inżynierskiej w Szczecinie[potrzebny przypis]. W 1952 r. opracował podręcznik „Transport Lotniczy” wydany przez Wydawnictwa Komunikacyjne. W tym samym roku otrzymał pracę w Departamencie Lotnictwa Cywilnego Ministerstwa Komunikacji na stanowisku kierownika planowania, następnie objął stanowisko kierownika działu ekonomicznego w Krajowym Związku Transportu. W 1956 r. zostaje wybrany prezesem Klubu Seniorów Lotnictwa[9]. Międzynarodowa Federacja Lotnicza w 1977 roku wyróżniła Osińskiego dyplomem Paula Tissandiera za wyjątkowy wkład w dziedzinie lotnictwa. W 1981 powstała idea postawienia pomnika dla upamiętnienia profesorów Politechniki Warszawskiej udziału grupy pracowników naukowych tej uczelni w pracach nad rozszyfrowaniem systemu sterowania niemieckimi pociskami rakietowymi V1 i V2. Jerzy Osiński był członkiem Komitetu budowy pomnika i jako prezes Warszawskiego Klubu Seniorów Lotnictwa podjął decyzję afiliowania Komitetu budowy pomnika przy klubie aby komitet mógł działać legalnie pomimo nieprzychylności władz państwowych. Pomnik poświęcony udziałowi profesorów Politechniki Warszawskiej w akcji V1 i V2 odsłonięto po śmierci Osińskiego w 1991 r. Jerzy Osiński zmarł w 1982 roku, pochowany jest na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.

Wyróżnienia i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Skrzydlata Polska ma 82 lata (pol.). altair.com.pl. [dostęp 2018-06-05].
  2. Dane z 31 grudnia 1931r., źródło: „Skrzydlata Polska" luty/marzec 1931, str25
  3. Historia Aeroklubu Warszawskiego (pol.). aeroklub.waw.pl. [dostęp 2018-05-03].
  4. Skrzydlata Polska nr 2-3 1931r. str40
  5. „Skrzydlata Polska” nr6/1938
  6. Marek Matuszelański, Sport balonowy w Polsce w okresie międzywojennym str69
  7. Wzlot młodych skrzydeł (pol.). modelarze-krosno.xq.pl. [dostęp 2018-05-10].
  8. Zygmunt Kozak Organizacja i działalność Ligi Lotniczej w latach 1946-1950, s. 5
  9. Historia pomnika „Akcji V-1 i V-2” przed gmachem WEiTI PW (pol.). biuletyn.pw.edu.pl. [dostęp 2018-06-05].

BibliografiaEdytuj

  • Paweł Elsztein „Spotkanie w Porcie Praskim" Nowa Gazeta Praska

Linki zewnętrzneEdytuj