Jerzy Wieniawa-Długoszowski

Oficer Wojska Polskiego

Jerzy Józef Wieniawa-Długoszowski (ur. 19 grudnia 1898 w Częstochowie[1], zm. 11 maja 1931 w Grudziądzu[2]) – major pilot Wojska Polskiego II RP, uczestnik I wojny światowej oraz wojny polsko-bolszewickiej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Jerzy Józef Wieniawa-Długoszowski
Ilustracja
major pilot major pilot
Data i miejsce urodzenia 19 grudnia 1898
Częstochowa
Data i miejsce śmierci 11 maja 1931
Grudziądz
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Formacja Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo
Jednostki III/1 dywizjon myśliwski
Stanowiska dowódca dywizjonu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Polowa Odznaka Pilota
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Kawaler Orderu Gwiazdy Rumunii
Grób Jerzego Wieniawa-Długoszowskiego (1898-1931) na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

ŻyciorysEdytuj

Wywodził się z rodziny o patriotycznych tradycjach. Potomek powstańców listopadowych i styczniowych. Jako nastolatek wziął udział w I wojnie światowej. Walczył w szeregach 1 pułku ułanów Legionów Polskich pułkownika Władysława Beliny-Prażmowskiego. Wraz z 1 pułkiem dotarł na Wołyń. W 1917 internowany w obozie w Szczypiornie. Wolność odzyskał w 1918. Jako podporucznik pilot walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.

W 1920 awansował do stopnia kapitana i podjął pracę w Szefostwie Lotnictwa. Następnie sprawował funkcję instruktora w Bydgoskiej Szkole Pilotów. Od 1922 w 1 pułku lotniczym. Rok później był dowódcą 122. eskadry myśliwskiej. W 1925 mianowany na dowódcę 121. eskadry myśliwskiej. 1 września 1928 objął dowództwo III dywizjonu myśliwskiego 1 pułku lotniczego. 18 lutego 1930 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 2. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych[3].

Zginął 11 maja 1931 pod Grudziądzem[4] podczas lotu ćwiczebnego samolotem typu SPAD. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera 15A-3-12)[5].

Kuzyn Bolesława Wieniawy-Długoszowskiego[6], ojciec Andrzeja i Marka Długoszowskich.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Księga Pamiątkowa 1933 ↓, s. 368.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 267.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 20 lutego 1930 roku, s. 66.
  4. Gazeta Gdańska, 1931.05.14 nr 109, s. 7 [dostęp 2020-01-29].
  5. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  6. Wachowicz 2005 ↓, s. 10.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 41 z 27 października 1922 roku, s. 807.
  8. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 11 listopada 1928 roku, s. 436.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 19 z 12 grudnia 1929 roku, s. 368.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 11 listopada 1931 roku, s. 386.

BibliografiaEdytuj