Jozjasz

Król izraelski z VII w. przed Chr.

Jozjasz (hebr. ‏יֹאשִׁיָּהוּ‎Joszijahu, [oby] Jahwe uzdrowił; ur. 648 p.n.e. zm. 609 p.n.e.) − król Judy, inicjator reform religijnych.

Jozjasz
‏יֹאשִׁיָּהוּ‎
król Judy
Ilustracja
Portret Jozjasza w Promptuarii Iconum Insigniorum
król Judy
Okres

od 640 p.n.e.
do 609 p.n.e.

Poprzednik

Amon

Następca

Joachaz

Dane biograficzne
Dynastia

dynastia Dawida

Data urodzenia

648 p.n.e.

Data i miejsce śmierci

609 p.n.e.
Jerozolima[1]

Przyczyna śmierci

rana odniesiona w bitwie pod Megiddo[1]

Ojciec

Amon

Matka

Jedida z Boskat

Żona

Chamutal z Libny,
Zebidda z Rumy

Dzieci

Joachaz, Jojakim, Sedecjasz

Życiorys i reformyEdytuj

 
Jozjasz po wysłuchaniu Księgi Prawa.

Jozjasz był synem króla Judy Amona i Jedidy. Po zamordowaniu jego ojca, gdy Jozjasz miał osiem lat, lud obwołał go królem Judy. Panowanie Jozjasza (640–609 p.n.e.) było czasem religijnego odrodzenia Judy po okresie hegemonii Asyrii i usuwania wpływów religii innych niż monoteizm (synkretyzm religijny)[2].

Jozjasz stopniowo, lecz skutecznie, przeprowadzał gruntowne reformy religijne[2], które stanowiły kontynuację reform podjętych wcześniej przez Ezechiasza[3]. W 626 p.n.e. zakazał kultów pogańskich na terenach Judy i Jerozolimy oraz nakazał zburzyć wszystkie lokalne sanktuaria bogów innych niż Jahwe. Cztery lata później przy odnawianiu, na rozkaz Jozajasza, Świątyni Jerozolimskiej odnaleziono zwój Księgi Prawa[2], prawdopodobnie zbiór deuteronomisty, którego powstanie określa się na połowę VII wieku p.n.e.[3]

Do 622 p.n.e. religia izraelska istniała przede wszystkim w zbiorowej i indywidualnej pamięci (tradycja ustna). Reforma Jozjasza wysunęła na pierwszy plan Torę, eksponując różnice pomiędzy Pięcioksięgiem a innymi przekazami o historii objawienia się Boga patriarchom i narodowi izraelskiemu[2]. Reforma przyczyniła się do umocnienia roli Dekalogu jako obowiązującego kodeksu moralnego.

Jozjasz jest dla autorów deuteronomistycznych przykładem króla wiernego i miłego Jahwe i stawiają go za wzór postępowania.

Podczas panowania Jozjasza doszło do upadku Asyrii. Król skorzystał z nadarzającej się okazji, rozszerzając państwo o terytorium Samarii (najprawdopodobniej w sposób pokojowy), burząc przy tym świątynię w Betel. Jozjasz podjął próbę powstrzymania Egiptu przed uratowaniem resztek państwa asyryjskiego pod przywództwem Aszuruballita II i zastąpił drogę wojskom faraona Necho II pod Megiddo. Bitwa pod Megiddo (609 p.n.e.) zakończyła się klęską, a sam król zmarł od odniesionej rany[3][1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c 2Krn 35,22-24 w przekładach Biblii.
  2. a b c d Reforma Jozjasza. Multimedialny Świat Biblii. [dostęp 2009-06-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)].
  3. a b c Dzieje państwa judzkiego do niewoli babilońskiej. W: Alfred Tschirschnitz: Dzieje ludów biblijnych. Wyd. I. Cz. VII: Dzieje starożytnego Izraela. Warszawa: M. Sadren i S-ka, 1994, s. 256-258. ISBN 83-86340-00-3.