Julius Curtius

Julius Curtius (ur. 7 lutego 1877 w Duisburgu, zm. 10 listopada 1948 w Heidelbergu[1]) – niemiecki polityk, z zawodu adwokat. W latach 1926–1929 był ministrem gospodarki, a w latach 1929–1931 ministrem spraw zagranicznych Niemiec.

Julius Curtius
Ilustracja
Julius Curtius (1930)
Data i miejsce urodzenia 7 lutego 1877
Duisburg
Data i miejsce śmierci 10 listopada 1948
Heildelberg
Minister gospodarki Niemiec
Okres od 20 stycznia 1926
do 11 listopada 1929
Przynależność polityczna Niemiecka Partia Ludowa
Poprzednik Rudolf Krohne
Następca Paul Moldenhauer
Minister spraw zagranicznych Niemiec
Okres od 11 listopada 1929
do 3 października 1931
Przynależność polityczna Niemiecka Partia Ludowa
Poprzednik Gustav Stresemann
Następca Heinrich Brüning
Odznaczenia
Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Żelazny (1813) II Klasy

BiografiaEdytuj

Wykształcenie i początek działalności politycznejEdytuj

Studiował prawo w Kilonii, Strasburgu i Bonn, a doktorat obronił w Berlinie[1]. Po ukończeniu studiów został prawnikiem w Duisburgu. W 1911 roku przeprowadził się do Heidelbergu[2]. Brał udział w I wojnie światowej. Został odznaczony Krzyżem Żelaznym I i II klasy[1]. Do 1921 pełnił funkcję radnego miejskiego, jednocześnie kontynuując działalność prawniczą. Był członkiem Niemieckiej Partii Ludowej (Deutsche Volkspartei, DVP). W latach 1920–1932 zasiadał w Reichstagu z ramienia DVP[2]. 20 stycznia 1926 roku został ministrem gospodarki[1].

Minister spraw zagranicznychEdytuj

Po śmierci ministra spraw zagranicznych Gustava Stresemanna 3 października 1929 roku Curtius zajął jego miejsce. Oficjalnie objął urząd 11 listopada 1929 roku[1]. Kontynuował politykę Stresemanna: nalegał na ponowne dostosowanie reparacji wojennych wobec pogarszającej się sytuacji gospodarczej Niemiec i remilitaryzację Nadrenii[2]. Z drugiej strony, w przeciwieństwie do Stresemanna, uchodził za nieprzewidywalnego polityka. Przed objęciem urzędu Curtius podjął decyzję o potrzebie intensyfikacji polityki w kierunku południowo-wschodnim (m.in. w Austrii) i wschodnim (m.in. nawiązaniem współpracy gospodarczej z Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich[3][1].

Curtius przyczynił się do przyjęcia Planu Younga[1].

W czerwcu 1931 wraz z kanclerzem Niemiec Heinrichem Brüningiem rozmawiał z premierem Wielkiej Brytanii Ramsayem MacDonaldem w sprawie udzielenia pomocy gospodarczej Niemcom. Politykom udało się wydać wspólny komunikat o konieczności międzynarodowej współpracy w tej kwestii, ponieważ pogarszała się sytuacja polityczno-gospodarcza Niemiec[4].

Jego poparcie dla nowego porozumienia reparacyjnego spotkało się z krytyką ze strony niemieckich partii prawicowych[2]. Próbował stworzyć austro-niemiecką unię celną. Projekt umowy gospodarczej upadł z powodu sprzeciwu Ligi Narodów[5]. 3 października 1931 pod naciskiem opozycji ustąpił ze stanowiska[6].

Dalsza działalnośćEdytuj

Po rezygnacji z urzędu kontynuował działalność prawniczą. Po zniszczeniu domu w Berlinie i uwłaszczeniu majątku w Meklemburgii w 1946 roku osiadł w Heidelbergu, gdzie mieszkał do końca życia[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h Curtius, Julius (niem.). deutsche-biographie.de. [dostęp 2020-08-16].
  2. a b c d Julius Curtius (ang.). britannica.com. [dostęp 2020-08-16].
  3. Rudnicka 2008 ↓, s. 180.
  4. Matera 2003 ↓, s. 146.
  5. Jerzy Kozeński. Zabór Austrii w 1938 r. i przezwyciężenie idei Anschlussu po II wojnie światowej. „Przegląd Zachodni, nr 3”, s. 78, 1968. 
  6. Oxford Wielka Encyklopedia Świata. T. 20. Poznań: Oxford Educational, 2006, s. 131, 133. ISBN 83-7425-500-5.

BibliografiaEdytuj