Juliusz Zdanowski

Juliusz Zdanowski (ur. 24 grudnia 1874 w Śmiłowicach, zm. 8 października 1937 w Krakowie) – polski prawnik, ekonomista i polityk, wiceprezes ZLN, senator I kadencji (1922-1927), ziemianin.

Juliusz Zdanowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 24 grudnia 1874
Śmiłowice
Data i miejsce śmierci 8 października 1937
Kraków
Przynależność polityczna Związek Ludowo-Narodowy
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

ŻyciorysEdytuj

Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Uczęszczał na studia prawnicze i ekonomiczne na uniwersytetach we Lwowie, Fryburgu i Monachium. Sprawował stanowisko prezesa kółek rolniczych ziemi kieleckiej, Polskiego Banku Komunalnego w Warszawie oraz Głównego Komitetu Ratunkowego na okupację austro-węgierską (1918), Związku Komunalnych Kas Oszczędności i Zrzeszenia Słowiańskich Kas Oszczędności, prezesa Związku Powiatów Rzeczypospolitej. Był także przewodniczącym Krajowej Rady Gospodarczej w Lublinie.

Był członkiem Ligi Narodowej[1]. Był politykiem o orientacji narodowej, związanym ze Związkiem Ludowo-Narodowym. Przez pewien czas sprawował funkcję wiceprezesa ZLN. W 1922 został senatorem z ramienia tego ugrupowania, wybranym z województwa kieleckiego. W Senacie I kadencji (1922-1927) był przewodniczącym senackiego klubu ZLN oraz pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Administracyjnej.

Z dniem 29 października 1918 r. Juliusz Zdanowski powołany został przez Radę Regencyjną na stanowisko Komisarza Generalnego Rządu na obszarze okupacji austro-węgierskiej[2].

Wraz z żoną Anielą (córką Gabriela Godlewskiego) był ostatnim właścicielem dóbr Śmiłowice[3].

Zmarł 8 października 1937 w Krakowie. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim 11 października 1937[4].

Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 588.
  2. M. P. Nr 188 z 29 października 1918 r.
  3. Pałac Śmiłowice. [dostęp 2014-07-16].
  4. Pogrzeb ś. p. J. Zdanowskiego. „Gazeta Lwowska”, Nr 233 z 13 października 1937. 

BibliografiaEdytuj