Kalin Najdenow

bułgarski generał

Kalin Georgiew Najdenow (bułg. Калин Георгиев Найденов, ur. 18 lutego 1865 w Szirokiej łyce, zm. 16 kwietnia 1925 w Sofii) − bułgarski wojskowy, generał porucznik, minister wojny w latach 1915−1918.

Kalin Najdenow
Калин Найденов
ilustracja
generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 18 lutego 1865
Sziroka łyka, Imperium Osmańskie
Data i miejsce śmierci 16 kwietnia 1925
Sofia, Carstwo Bułgarii
Przebieg służby
Lata służby 1883 – 1918
Stanowiska inspektor artylerii, Minister Wojny
Główne wojny i bitwy wojna serbsko-bułgarska, I wojna bałkańska, II wojna bałkańska, I wojna światowa
Odznaczenia
Order Waleczności III klasy (Bułgaria) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Order Świętego Aleksandra (Bułgaria) Kawaler Orderu Zasługi Wojskowej (Bułgaria) Kawaler Orderu Zasługi Wojskowej (Bułgaria) Order Zasługi Cywilnej (Bułgaria) II Klasa Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Order Korony Żelaznej I klasy (Austro-Węgry) Order Medżydów (Turcja) Medal Wojenny (Turcja) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Order Krzyża Takowy IV klasy (Serbia) Order Lwa i Słońca (Persja) dla obcokrajowców

ŻyciorysEdytuj

Urodził się we wsi Sziroka łyka (gm. Smolan), jego ojciec Georgi Najdenow uczestniczył w działaniach komitetu rewolucyjnego mającego za cel wyzwolenie Bułgarii spod panowania tureckiego. W rodzinnej wsi ukończył szkołę podstawową, a następnie gimnazjum w Płowdiw. Po ukończeniu w 1879 roku szkoły został nauczycielem najpierw we wsi Stojkite, a potem Sziroka łyka.

W 1883 roku wstąpił do szkoły wojskowej w Sofii, którą ukończył w 1885 roku z wyróżnieniem. Potem został dowódcą 6 półbaterii w 1 pułku artylerii, wziął udział w wojnie serbsko-bułgarskiej i został ranny w bitwie pod Sliwnicą (17 – 19.10.1885).

Po zakończeniu wojny został adiutantem pułku w 1 pułku artylerii, a następnie służył w 3 pułku artylerii.

W latach 1888–1891 był słuchaczem Akademii Wojskowej w Turynie, na wydziale artylerii i inżynierii.

Po powrocie do kraju został zastępcą szefa inspekcji artylerii armii bułgarskiej. W tym czasie wyjeżdżał do Niemiec, Francji i Wielkiej Brytanii, gdzie zaznajamiał się z produkcją uzbrojenia artyleryjskiej i dostawami tej broni dla armii bułgarskiej. Był przewodniczącym komisji odbiorczej dział z zakładów Kruppa. Funkcję tę pełnił w latach 1892–1893.

W 1894 roku został dowódcą baterii w 4 pułku artylerii i jednocześnie wykładowcą w szkole wojskowej w Sofii. W latach 1895–1898 był komendantem arsenału artyleryjskiego w Sofii. W latach 1899–1901 pełnił obowiązki dowódcy 4 pułku artylerii. Od października 1901 był szefem wydziału technicznego w Inspekcji Artylerii i jednocześnie Komendantem oficerskiej szkoły artylerii, funkcję tę pełnił do 1908 roku.

W 1908 roku przeszedł do służby liniowej i został dowódcą 2 pułku artylerii, które pełnił do 1912 roku.

W 1912 roku został pomocnikiem szefa artylerii armii czynnej i na tym stanowisku uczestniczył w I i II wojnie bałkańskiej. Po demobilizacji armii czynnej w 1913 roku został Inspektorem Artylerii armii bułgarskiej.

Po wybuchu I wojny światowej i przystąpienia do niej Bułgarii, w dniu 21 września 1915 roku został ministrem wojny w rządzie W. Radosławowa i pełnił ją do czasu dymisji rządu w dniu 21 czerwca 1918 roku.

W dniu 25 czerwca 1918 roku został generałem do specjalnych poruczeń w Ministerstwie Wojny i funkcję tę pełnił do 20 października 1918 roku kiedy został przeniesiony do rezerwy.

W październiku 1921 roku został skazany na 15 lat więzienia jako sprawca tzw. trzeciej katastrofy narodowej (klęski Bułgarii w czasie I wojny światowej). Wyrok ten uchylono na mocy amnestii w dniu 16 czerwca 1924 roku.

W czasie służby wojskowej, jak również po jej zakończeniu był on autorem podręczników i instrukcji artylerii. Napisał również szereg książek i artykułów na temat uzbrojenia artyleryjskiego, taktyki jej działania, zarówno w sensie historycznym jak również przyszłości artylerii. Były one wydawane w języku bułgarskim, ale także ukazywały się w fachowych pismach zagranicznych.

Zginął w dniu 16 kwietnia 1925 roku w zamachu bombowym w cerkwi „Sweta Nedelja”.

AwanseEdytuj

  • podporucznik (Подпоручик) (30.08.1885)
  • porucznik (Поручик) (06.05.1887)
  • kapitan (Капитан) (18.05.1890)
  • major ( Майор) (08.02.1895)
  • podpułkownik (Подполковник) (05.02.1902)
  • pułkownik (Полковник) (19.09.1906)
  • generał major (Генерал-майор) (14.02.1914)
  • generał porucznik (Генерал-лейтенант) (30.05.1917)

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Константин Александрович Залесский: Первая мировая война. Биографический энциклопедический словарь. Moskwa: Вече, 2000, s. 336. ISBN 5-7838-0627-7. (ros.)