Otwórz menu główne

Karol Szemiot (ur. 25 grudnia 1872 w Brześciu, zm. ?) – podpułkownik Armii Imperium Rosyjskiego i pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Karol Szemiot
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data urodzenia 25 grudnia 1872
Przebieg służby
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Jednostki 29 Pułk Piechoty Ziemi Kaliskiej,
54 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych,
6 Dywizja Piechoty,
29 Dywizja Piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie)

ŻyciorysEdytuj

W młodości kształcił się w korpusie kadetów i w aleksandrowskiej szkole wojskowej w Moskwie[1]. 20 grudnia 1918 objął dowództwo 29 pułku piechoty Ziemi Kaliskiej, z którym wziął udział w wojnie z Ukraińcami. Formalnie przyjęty został do Wojska Polskiego 15 kwietnia 1919, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika i mianowany dowódcą 29 pułku piechoty z dniem 7 grudnia 1918[2]. Dowództwo pułku sprawował do 13 lipca 1919.

14 marca 1920 objął dowództwo 42 pułku piechoty. Na jego czele wziął udział w wyprawie kijowskiej. Od 27 czerwca do 24 lipca 1920 dowodził 54 pułkiem Strzelców Kresowych[3].

3 maja 1922 zweryfikowany został w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i wysoką dziewiątą lokatą w korpusie oficerów piechoty. Dowodził 6 Dywizją Piechoty w garnizonie Kraków.

Z dniem 1 sierpnia 1923 wyznaczony został na stanowisko dowódcy 29 Dywizji Piechoty w garnizonie Grodno[4]. W okresie od 15 listopada 1923 do 15 sierpnia 1924 był słuchaczem I Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. 3 grudnia 1924 zwolniony został ze stanowiska dowódcy 29 DP i mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego[5]. Pełniąc służbę w 6 i 29 DP oraz OTO pozostawał oficerem nadetatowym 20 pułku piechoty, a od marca 1925 – 81 pułku piechoty[6]. Z dniem 30 kwietnia 1927 przeniesiony został w stan spoczynku. Zamieszkał w Wołominie.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Zakrzewski 2016 ↓, s. 508.
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 44 z 24.04.1919 r.
  3. Wyznaczony na stanowisko dowódcy pułku dekretem NW z dnia 30 marca 1920 r. (dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 14 z 17.04.1920 r.).
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 45 z 07.07.1923 r.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 132 z 20.12.1924 r.
  6. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 35 z 25.03.1925 r.
  7. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 76)

BibliografiaEdytuj

  • Roczniki oficerskie z 1923, 1924 i 1924
  • Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych 1919-1927
  • Lucjan Bełdowski, Zarys historii wojennej 29-go pułku Strzelców Kaniowskich, Warszawa 1928
  • Bartosz Zakrzewski: 18 Dywizja Piechoty WP w wojnie polsko-sowieckiej. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2016. ISBN 978-83-7543-415-6.