Kazimierz Kozicz

oficer Wojska Polskiego

Kazimierz Korneliusz Kozicz (ur. 17 września 1895 w Kaletniku, zm. 21 kwietnia 1993 w Warszawie) – pułkownik Wojska Polskiego.

Kazimierz Kozicz
Ilustracja
pułkownik pułkownik
Pełne imię i nazwisko

Kazimierz Korneliusz Kozicz

Data i miejsce urodzenia

17 września 1895
Kaletnik

Data i miejsce śmierci

21 kwietnia 1993
Warszawa

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie
ludowe Wojsko Polskie

Jednostki

26 Dywizjon Artylerii Ciężkiej

Stanowiska

dowódca dywizjonu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920–1941) Złoty Krzyż Zasługi (II RP) Srebrny Krzyż Zasługi (II RP) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa (międzyaliancki) Medal Pamiątkowy Jubileuszowy 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej

Życiorys edytuj

Urodził się 17 września 1895 roku w Kaletniku, w powiecie suwalskim, w rodzinie Kazimierza, nauczyciela, i Stefanii z Borysewiczów (1865–1899)[1][2]. W 1914 roku ukończył ośmioklasowe gimnazjum filozoficzne w Suwałkach i rozpoczął studia na Wydziale Matematyki Carskiego Uniwersytetu Warszawskiego[1]. 1 czerwca 1915 roku wstąpił, jako ochotnik do armii rosyjskiej. W następnym roku ukończył Siergiejewską Szkołę Artylerii (ros. Сергиевское артиллерийское училище) w Odessie. W szeregach Osowieckiej Brygady Artylerii Polowej Ciężkiej (ros. Осовецкая полевая тяжелая артиллерийская бригада) walczył na froncie rumuńskim. Na początku 1918 roku, w stopniu porucznika, został przyjęty do 2 Legionu Rycerskiego I Korpusu Polskiego w Rosji[3].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w stopniu porucznika w szeregach 1 pułku artylerii polowej Legionów jako dowódca 8 baterii. Walczył m.in. pod Brzeżanami, Dyneburgiem i Płockiem. W lutym 1920 roku został przeniesiony do I dywizjonu 10 Kaniowskiego pułku artylerii ciężkiej na stanowisko dowódcy 2 baterii[4]. W dniach 17–19 sierpnia 1920 roku w obronie Płocka dowodził baterią Kaniowskiego Dywizjonu Artylerii Ciężkiej. Za tę walkę został odznaczony Krzyżem Walecznych[5]. Wiosną 1921 roku I/pac, w którym dowodził baterią został przemianowany na 10 dywizjon Kaniowski artylerii ciężkiej, a jesienią tego roku wcielony do 4 pułku artylerii ciężkiej w Łodzi, jako I dywizjon[6].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 361. lokatą w korpusie oficerów artylerii[7]. W latach 20. i 30. kontynuował służbę w 4 pułku artylerii ciężkiej[8][9][10][11]. 27 stycznia 1930 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów artylerii[12]. 31 marca 1930 roku został przeniesiony z 4 Grupy Artylerii w Łodzi do 4 pac na stanowisko kwatermistrza[13]. 18 kwietnia 1935 roku został przesunięty na stanowisko dowódcy dywizjonu[14].

Na początku lipca 1935 roku stanął na czele Koła Miejskiego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej w Łodzi przy 4 pułku artylerii ciężkiej[15]. Brał udział w biegach myśliwskich podczas św. Huberta (w 1931 organizowanych na przedmieściu Doły)[16].

Z dniem 1 września 1937 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy 26 dywizjonu artylerii ciężkiej w Skierniewicach[17]. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów artylerii[18]. Na czele 26 dac walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. 19 września w Puszczy Kampinoskiej, w czasie bitwy nad Bzurą, został wzięty do niewoli niemieckiej. Przewieziony do Rawy Mazowieckiej, następnie do Częstochowy. Od 25 września 1939 przebywał w Oflagu II A Prenzlau, od 24 lutego 1941 roku w Oflagu II E Neubrandenburg, a od stycznia 1944 w Oflagu II D Gross-Born[19][20].

28 lutego 1945 zgłosił się dobrowolnie w Komendzie Rejonu Uzupełnień Łódź[21]. Po powrocie z niewoli został przyjęty do Wojska Polskiego. Do 1953 roku był między innymi dowódcą garnizonu w Tomaszowie Mazowieckim i dowódcą artylerii 1 Korpusu Pancernego w Gdańsku. Został awansowany do stopnia pułkownika. W 1953 opuścił wojsko pod pretekstem słabego zdrowia. Pracował do 1967 jako lektor języka rosyjskiego na Politechnice Łódzkiej. Od 1967 do końca życia mieszkał w Warszawie.[potrzebny przypis]

Zmarł 21 kwietnia 1993[22] w Warszawie. Był żonaty z Martą z Korniaków, z którą miał dwie córki: Marię (1924–1993), zamężną z Bronisławem Wojciechowskim, i Jadwigę (ur. 1927)[21].

Ordery i odznaczenia edytuj

Przypisy edytuj

  1. a b Arkusz ewid. pers. ↓, 2, 6.
  2. Teczka kontrolno-obserwacyjna nr 5273: Kozicz Kazimierz, imię ojca: Kazimierz, data urodzenia: 17-09-1895 [online], inwentarz.ipn.gov.pl [dostęp 2022-01-16].
  3. Kuprianis 2010 ↓, s. 220-222.
  4. Kuprianis 2010 ↓, s. 222.
  5. Wiliński 1929 ↓, s. 13–15.
  6. Wiliński 1929 ↓, s. 18, 29.
  7. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 198.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 785, 819.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 704, 743.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 412, 459.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 183, 704.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 28 stycznia 1930 roku, s. 25.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 114.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 kwietnia 1935 roku, s. 42.
  15. Koło L.O.P.P. w 4 Pułku Artylerii Ciężkiej. „Echo”, s. 5, Nr 188 z 8 lipca 1935. 
  16. Biegi myśliwskie św. Huberta. „Dziennik Łódzki”, s. 9, Nr 44 z 1 listopada 1931. 
  17. Kuprianis 2010 ↓, s. 137, 223.
  18. Kuprianis 2010 ↓, s. 223.
  19. Arkusz ewid. pers. ↓, 2, 3, 9.
  20. Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2023-06-19].
  21. a b c d e Arkusz ewid. pers. ↓, 2.
  22. Informacja o zmarłych: Kazimierz Kozicz. nekrologi-baza.pl. [dostęp 2016-10-01].
  23. M.P. z 1947 r. nr 23, poz. 87.
  24. Arkusz ewid. pers. ↓, 2, rozkazem dowódcy 4 Armii.
  25. M.P. z 1939 r. nr 121, poz. 282.
  26. M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.

Bibliografia edytuj