Kazimierz Marczewski (podpułkownik)

Ten artykuł dotyczy podpułkownika Wojska Polskiego. Zobacz też: inne postacie noszące imię i nazwisko „Kazimierz Marczewski”.

Kazimierz Franciszek Marczewski (ur. 24 lutego 1897 w Tarnowie, zm. 26 maja 1976 w Poznaniu) – żołnierz Legionów Polskich, armii austro-węgierskiej i podpułkownik dyplomowany Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Kazimierz Marczewski
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 24 lutego 1897
Tarnów
Data i miejsce śmierci 26 maja 1976
Poznań
Przebieg służby
Lata służby 1914–1939
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzeł hallerczyków.jpg Błękitna Armia
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1 pułk piechoty Legionów Polskich
42 pułk piechoty
5 pułk piechoty
63 pułk piechoty
Centralna Szkoła Strzelnicza
4 Pułk Strzelców Podhalańskich
8 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca batalionu
szef sztabu dywizji
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
obrona Modlina 1939
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie Wojciecha i Heleny z d. Jahna[1]. Absolwent seminarium nauczycielskiego.

Od 6 sierpnia 1914 w Legionach Polskich, żołnierz 3 kompanii w 1 pułku piechoty Legionów.

Szczególnie odznaczył się 23 maja 1915 w bitwie pod Przepiórowem, gdzie „ostrzeliwując nieprzyjaciela z wyniosłego wzgórza, umożliwił wycofanie się swojej kompanii”[2]. Za tę postawę został odznaczony Orderem Virtuti Militari.

Po kryzysie przysięgowym, ze względu na miejsce zamieszkania został wcielony do armii austro-węgierskiej, brał udział w walkach na froncie włoskim, gdzie dostał się do niewoli 21 kwietnia 1918. Od listopada 1918 w szeregach Błękitnej Armii, z którą wrócił do Polski w czerwcu 1919. Następnie z 42 pułkiem piechoty walczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej.

W latach 1921–1922 służył w 5 pułku piechoty Legionów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1659. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3][4]. W 1923 został przeniesiony do 63 pułku piechoty w Toruniu[5][6]. 17 stycznia 1927 został przeniesiony służbowo na 9. normalny trzymiesięczny kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu[7]. W listopadzie 1927 został przeniesiony z Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu do Centralnej Szkoły Strzelniczej[8][9]. 18 lutego 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 165. lokatą w korpusie oficerów piechoty[10]. We wrześniu 1930 został przeniesiony do 4 pułku strzelców podhalańskich w Cieszynie na stanowisko dowódcy batalionu[11][12]. 3 listopada 1932 został zwolniony ze stanowiska dowódcy batalionu i powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1932/34[13]. 1 listopada 1934, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu[14]. W październiku 1935 został przeniesiony do 8 Dywizji Piechoty w Modlinie na stanowisko szefa sztabu[15]. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 33. lokatą w korpusie oficerów piechoty[16].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 walczył na stanowisku szefa sztabu 8 DP. Wziął udział w obronie Modlina. Po kapitulacji załogi twierdzy dostał się do niemieckiej niewoli. Początkowo przebywał w Oflagu IV C Colditz. 22 maja 1940 został przeniesiony do Oflagu II A Prenzlau, 14 listopada tego roku do Oflagu II B Arnswalde, a 15 maja 1942 do Oflagu II D Gross-Born[17].

W 1945, po uwolnieniu z niewoli, emigrował do Stanów Zjednoczonych Ameryki. W 1957 wrócił do Polski. Zamieszkał w Poznaniu. Tam 26 maja 1976 zmarł. Został pochowany na cmentarzu parafialnym św. Jana Vianneya (kwatera św. Łazarza, rząd 23, miejsce 5).

Kazimierz Marczewski w 1919 zawarł związek małżeński z Wandą Kalinowską, z którą miał dwoje dzieci[2].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Polak (red.) 1993 ↓, s. 130.
  2. a b c d e Polak (red.) 1993 ↓, s. 131.
  3. Spis oficerów 1921 ↓, s. 37, 759.
  4. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 66.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 305, 419.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 274, 362.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 marca 1927 roku, s. 107.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 302.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 126, 184.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 lutego 1928 roku, s. 47.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 296.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 33, 618.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 406, 437.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 253.
  15. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 532.
  16. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 16.
  17. Straty ↓.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 4 stycznia 1923 roku, s. 7.
  19. M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 352.
  20. M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 592.
  21. Rómmel 1958 ↓, s. 394.

BibliografiaEdytuj