Kazimierz Możdżeń

Kazimierz Możdżeń (ur. 4 marca 1883 w Warszawie, zm. 9 maja 1946 w Iscoyd Park) – podpułkownik saperów Wojska Polskiego.

Kazimierz Możdżeń
podpułkownik saperów podpułkownik saperów
Data i miejsce urodzenia 4 marca 1883
Warszawa
Data i miejsce śmierci 9 maja 1946
Iscoyd Park
Przebieg służby
Lata służby 19141932
Siły zbrojne Wojsko Polskie (II RP)
Jednostki 1 Batalion Saperów
Kościuszkowski Obóz Szkolny Saperów 4 Pułk Saperów
Obszar Warowny „Wilno”
Obszar Warowny „Górny Śląsk”
23 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca kompanii zapasowej
szef inżynierii i saperów Frontu Wołyńskiego
dowódca Kościuszkowskiego Obozu Szkolnego Saperów
Dowódca 4 Pułku Saperów
referent Kierownictwa Fortyfikacji Obszaru Warownego „Wilno”
Kierownictwo Fortyfikacji Obszaru Warownego „Górny Śląsk”
kierownik Fortyfikacji przy 23 Dywizji Piechoty
Wojskowy Instytutu Techniczny w Londynie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa
Późniejsza praca Zakłady Amunicyjne „Pocisk” SA w Rembertowie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

ŻyciorysEdytuj

Kazimierz Możdżeń urodził się 4 marca 1883 roku w Warszawie. Dzieciństwo i młodość spędził w Gruzji. Maturę zdał w Tyflisie w 1901 roku. Studiował w Wyższej Szkole Górniczej w Jekaterynosławiu w latach 1902–1903, a następnie na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej w okresie od 1904 do 1908 roku, gdzie wstąpił w szeregi Organizacji Wojskowej „Nieprzejednani”, Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego. Studiów nie ukończył, podjął pracę jako technik we Lwowie i Stanisławowie.

Od 4 sierpnia 1914 roku ochotniczo w Legionach Polskich, w 1 kompanii saperów. Przeszedł cały szlak bojowy I Brygady – budował m.in. „Redutę Piłsudskiego” pod Kostiuchnówką. Po kryzysie przysięgowym internowany w Beniaminowie.

Zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego w dniu 21 sierpnia 1919 roku. Był dowódcą kompanii zapasowej 1 batalionu saperów[1] w Warszawie, następnie został przeniesiony do szkoły Podchorążych Saperów[2] i został szefem inżynierii i saperów Frontu Wołyńskiego. Od 20 kwietnia 1920 do 10 kwietnia 1921 roku był komendantem Kościuszkowskiego Obozu Szkolnego Saperów w Warszawie. W czasie Bitwy Warszawskiej był kierownikiem Robót Odcinka nr 1 w 10 Grupie Fortyfikacyjnej we Włocławku, a prace inżynieryjne prowadził w bezpośredniej styczności z nieprzyjacielem. Od 1 czerwca 1921 roku jego oddziałem macierzystym był 1 pułk saperów[3]. 25 listopada 1922 roku otrzymał przeniesienie z Kościuszkowskiego Obozu Szkolnego Saperów do 4 pułku saperów w Sandomierzu na stanowisko dowódcy pułku[4]. Pułkiem dowodził od 21 grudnia 1922 do 26 maja 1926 roku. Jednocześnie pełnił obowiązki komendanta garnizonu Sandomierz. W międzyczasie (15 listopada 1925 roku) został słuchaczem I Kursu Fortyfikacyjnego. Kurs ukończył 25 października 1926 roku z opinią „bardzo dobry” i został referentem Kierownictwa Fortyfikacji Obszaru Warownego „Wilno”. 28 lutego 1927 roku powierzono mu Kierownictwo Fortyfikacji Obszaru Warownego „Górny Śląsk”[5], które po likwidacji większości obszarów warownych w 1929 roku przemianowano tymczasowo na Referat Fortyfikacyjny 23 Dywizji Piechoty, a następnie na Kierownictwo Fortyfikacji przy 23 Dywizji Piechoty[6]. Z dniem 29 lutego 1932 został przeniesiony w stan spoczynku[7].

Po zakończeniu służby wojskowej podjął pracę w Zakładach Amunicyjnych „Pocisk” SA w Rembertowie na stanowisku zastępcy kierownika pirotechnicznej stacji doświadczalnej, a następnie kierownika działu. Był prezesem zarządu oddziału Związku Strzeleckiego i wiceprezesem BBWR w Rembertowie.

W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[8].

W 1939 mieszkał w Warszawie przy ulicy Haukego 3. Po wybuchu wojny przedostał się na Zachód. 14 sierpnia 1940 został przydzielony do Stacji Zbornej Oficerów Rothesay na wyspie Bute w Szkocji[9]. Później został przydzielony Wojskowego Instytutu Technicznego w Londynie. Zmarł 9 maja 1946 w Iscoyd Park, w hrabstwie Shropshire. Pochowany w kwaterze wojskowej na cmentarzu miejskim w Withchurch[10].

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dziennik Rozkazów Wojskowych nr 90 z 25 września 1919.
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych nr 92 z 14 października 1919.
  3. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 333, 780.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 47 z 25 listopada 1922 roku. W Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 29 z 23 lipca 1921 roku, poz. 1215 ogłoszono rozkaz L. 1802 Ministra Spraw Wojskowych z 12 lipca 1920 roku o wcieleniu majora Kazimierza Możdżenia do 4 Batalionu Saperów.
  5. Rocznik Oficerski 1928 s. 581.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 201.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 23 grudnia 1931 roku, s. 413.
  8. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 349, 853.
  9. Komenda Stacji Zbornej Oficerów Rothesay. Rozkazy dzienne 1940–1941, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. R.8, s. 18.
  10. Wykaz poległych 1952 ↓, s. 29.
  11. Lista starszeństwa Oficerów Legionów Polskich 1917.
  12. Rocznik Oficerski 1923 s. 905.
  13. M.P. z 1931 r. nr 18, poz. 31 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 40 z 23 listopada 1921 roku, s. 1553.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 57 z 30 sierpnia 1923 roku, s. 533.
  16. M.P. z 1930 r. nr 98, poz. 143 „za zasługi w dziedzinie fortyfikacji”.

BibliografiaEdytuj