Kołków

wieś w województwie świętokrzyskim

Kołkówwieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie pińczowskim, w gminie Michałów.

Kołków
wieś
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Powiat pińczowski
Gmina Michałów
Strefa numeracyjna 41
Kod pocztowy 28-411[1]
Tablice rejestracyjne TPI
SIMC 0250398
Położenie na mapie gminy Michałów
Mapa konturowa gminy Michałów, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Kołków”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Kołków”
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa konturowa województwa świętokrzyskiego, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Kołków”
Położenie na mapie powiatu pińczowskiego
Mapa konturowa powiatu pińczowskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Kołków”
Ziemia50°27′37″N 20°26′31″E/50,460278 20,441944

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

Części miejscowościEdytuj

Integralne części wsi: Kołków[2][3]
SIMC Nazwa Rodzaj
0250406 Doły część wsi
0250412 Gościniec część wsi
0250429 Pagórek część wsi
0250435 Pod Lasem część wsi
0250441 Wymysłów część wsi
Źródło: Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 14 maja 2021

HistoriaEdytuj

W wieku XIX – Kołków opisano jako wieś w powiecie pińczowskim, gminie i parafii Góry.

Według spisu miast, wsi, osad Królestwa Polskiego z 1827 roku było tu 8 domów i 45 mieszkańców[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 492 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200).
  3. TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2015-11-18].
  4. Kołków, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. IV: Kęs – Kutno, Warszawa 1883, s. 274.