Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy żaglowca. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Wyobrażenie kogi na pieczęci Elbląga

Koga, kogga – duży żaglowiec handlowy, dostosowywany do celów wojennych, dominujący na akwenach Morza Bałtyckiego i Północnego w wiekach XII-XV, spotykany do początku XVI wieku. Stanowił w tym czasie podstawowy typ statku Hanzy.

Był to jednomasztowy okręt o kadłubie płaskodennym i pękatym (stosunek długości do szerokości 3:1), balastowym, z poszyciem zakładkowym (klinkierowym). Wyposażony w ożaglowanie rejowe i najczęściej w jeden duży, prostokątny żagiel.

Wczesne kogi miały na prawej burcie wiosło sterowe, lecz wkrótce zastąpił je ster zawiasowy na długiej tylnicy i wysokiej rufie, poruszany rumplem. Cechą wyróżniającą sylwetkę tego żaglowca były wysokie kasztele z blankami, znajdujące się na dziobie i rufie. Tam też noszone było uzbrojenie żaglowca. Pod kasztelami znajdowały się pomieszczenia mieszkalne załogi i kupców, reszta jednostki była pokryta pokładem. Duży maszt znajdował się na środku jednostki. Dodatkową cechą charakterystyczną był fakt, że dziobnica i tylnica kogi miały kształt równej belki, wychodzącej ukośnie ze stępki.

Parametry techniczne dużej kogi:

  • długość 30 m
  • zanurzenie 3 m
  • wyporność 1000 t
  • ładowność 300 t

Koga wywodziła się z nefu, a z czasem przekształciła się w nieco większy i zwrotniejszy od niej holk, w którym na ostatnim maszcie zastosowano ożaglowanie łacińskie.

Linki zewnętrzneEdytuj