Otwórz menu główne

Krzysztof Mieszkowski

polski polityk

Krzysztof Mieszkowski (ur. 19 maja 1956 w Głogowie) – polski krytyk teatralny, dziennikarz i polityk. Założyciel i redaktor naczelny kwartalnika „Notatnik Teatralny”, w latach 2006–2016 dyrektor Teatru Polskiego we Wrocławiu, poseł na Sejm VIII i IX kadencji.

Krzysztof Mieszkowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 19 maja 1956
Głogów
Zawód, zajęcie krytyk teatralny, dziennikarz
Stanowisko poseł na Sejm VIII i IX kadencji (od 2015)
Partia Nowoczesna
Odznaczenia
Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Krzysztof Mieszkowski (2015)

ŻyciorysEdytuj

Absolwent XIV Liceum Ogólnokształcącego we Wrocławiu[1]. Studiował następnie kulturoznawstwo w Instytucie Kulturoznawstwa na Wydziale Nauk Historycznych i Pedagogicznych Uniwersytetu Wrocławskiego; studiów nie ukończył[2]. W latach 70. brał udział w offowym ruchu teatralnym[3]. Jako krytyk teatralny debiutował w miesięczniku „Scena” pod koniec tej dekady. W latach 80. współpracował z różnymi czasopismami, między innymi „Obecnością”, „Iglicą” i „CDN”. Był członkiem Rady Kultury przy Regionalnej Komisji Wykonawczej NSZZ „Solidarność” Dolnego Śląska. Był również recenzentem teatralnym Radia Wrocław. Publikował teksty o teatrze w „Słowie Polskim”, „Gazecie Wyborczej”, „Polityce”[3], „Teatrze” i „Didaskaliach”.

W 1991 założył poświęcony sztuce teatru kwartalnik „Notatnik Teatralny”[4]. W jego ramach wydano ilustrowane zeszyty poświęcone dorobkowi polskich twórców teatralnych, a także problematykom tej działalności twórczej[5]. Czasopismo założone przez Krzysztofa Mieszkowskiego otrzymało Nagrodę Prezydenta Wrocławia (1993)[6] i Nagrodę Miasta Wrocławia (2001)[7].

Równolegle z wydawaniem pisma Krzysztof Mieszkowski prowadził w PRW program Radiowy Notatnik Teatralny. Dla TVP1 stworzył Szkice o teatrze. W latach 1993–1994 był kierownikiem literackim Teatru Polskiego we Wrocławiu[8], w okresie 1995–2001 w TVP2 przygotowywał i prowadził autorski program Magazyn teatralny. W latach 2001–2003 prowadził dział kultury i reportażu w Polskim Radiu Wrocław. Współpracował również z radiową Trójką i Dwójką oraz z TVP Wrocław, w której w latach 1999–2000 był odpowiedzialny za Teatr Telewizji.

Dla TVP Polonia stworzył cykl Spotkania na Świebodzkim, pomyślany jako prezentacja ludzi kultury i sztuki. Był również członkiem rady programowej Teatru Telewizji. Jako juror uczestniczył w festiwalach teatralnych w Polsce, między innymi na Międzynarodowym Festiwalu Teatralnym „Bez Granic” w Cieszynie, Kaliskich Spotkaniach Teatralnych, Opolskich Konfrontacjach Teatralnych „Klasyka Polska”, Przeglądzie Teatrów Małych Form „Kontrapunkt” w Szczecinie oraz Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi[4]. Wykładał w Podyplomowym Studiu Reżyserskim przy Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej we Wrocławiu.

We wrześniu 2006 został dyrektorem Teatru Polskiego we Wrocławiu[8], stanowisko to zajmował przez dziesięć lat. W czasie jego kierownictwa przygotowano premiery takich spektakli jak Sprawa Dantona i Utwór o Matce i Ojczyźnie Jana Klaty, Smycz Natalii Korczakowskiej, Hamlet Moniki Pęcikiewicz, Tęczowa Trybuna 2012 i Courtney Love Moniki Strzępki, Dziady Michała Zadary czy Wycinka Holzfällen Krystiana Lupy. Zajął się także prowadzeniem debat w ramach „Magla teatralnego”, organizowanego w cyklu wydarzeń kulturalnych „Czynne poniedziałki”.

We wrześniu 2015 został zarejestrowany jako lider listy wyborczej partii Nowoczesna Ryszarda Petru w wyborach parlamentarnych w okręgu wrocławskim[9]. Uzyskał mandat posła na Sejm VIII kadencji z wynikiem 24 525 głosów[10]. W Sejmie został wiceprzewodniczącym Komisji Kultury i Środków Przekazu[11]. W styczniu 2018, wraz z Joanną Scheuring-Wielgus oraz Joanną Schmidt, czasowo zawiesił swoje członkostwo w klubie poselskim Nowoczesnej, gdy dziesięcioro posłów partii nie wzięło udziału w głosowaniu nad skierowaniem do komisji sejmowej obywatelskiego projektu liberalizującego przepisy aborcyjne. Wszyscy troje przywrócili pełne członkostwo w klubie 2 lutego[12][13]. Kandydował bez powodzenia w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2019[14]. W wyborach krajowych w tym samym roku z powodzeniem ubiegał się natomiast o poselską reelekcję z ramienia Koalicji Obywatelskiej, otrzymując 13 814 głosów[15].

Życie prywatneEdytuj

Z aktorką Ewą Skibińską ma córkę Helenę[16].

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Wrocławska kuźnia talentów. Reportaż XIV LO. prw.pl, 2 lipca 2015. [dostęp 2015-08-26].
  2. Poseł Nowoczesnej też nie skończył studiów. A przed wyborami mówili inaczej. gazetawroclawska.pl, 13 stycznia 2016. [dostęp 2016-01-13].
  3. a b Dyrektor Teatru Polskiego liderem wrocławskiej listy Nowoczesnej. Mieszkowski chce być posłem. tuwroclaw.pl, 28 sierpnia 2015. [dostęp 2015-10-01].
  4. a b Krzysztof Mieszkowski. conradfestival.pl. [dostęp 2015-10-01].
  5. Notatnik Teatralny. katalog.czasopism.pl. [dostęp 2015-08-27].
  6. Nagrody Prezydenta. um.wroc.pl. [dostęp 2015-08-27].
  7. Zasłużeni dla Wrocławia. wroclaw.pl. [dostęp 2015-08-27].
  8. a b Dyrektorzy i działy literackie Teatru Polskiego we Wrocławiu. teatrpolski.wroc.pl. [dostęp 2015-10-01].
  9. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-01].
  10. Oto nazwiska posłów z Wrocławia i Dolnego Śląska. Wygrywa PiS. gazetawroclawska.pl, 26 października 2015. [dostęp 2015-10-26].
  11. Strona sejmowa posła VIII kadencji. [dostęp 2015-11-18].
  12. „Chcę być członkiem Nowoczesnej, nie Średniowiecznej”. Troje posłów zawiesza członkostwo w .N. dziennik.pl, 11 stycznia 2018. [dostęp 2018-01-11].
  13. Posłowie Nowoczesnej, którzy zawiesili swoje członkostwo, wracają do klubu. „Partia potrafi wyciągać wnioski”. wyborcza.pl, 2 lutego 2018. [dostęp 2018-02-02].
  14. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-06-18].
  15. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-10-14].
  16. Aktorka „Paradoksu” pokazała męża. fakt.pl, 23 października 2012. [dostęp 2015-10-01].
  17. Dyrektor Teatru Polskiego dostał medal dla zasłużonych kulturze. wyborcza.pl, 23 maja 2014. [dostęp 2015-10-01].

BibliografiaEdytuj

  • Jarosław Minałto, Piotr Rudzki, Marzena Sadocha: Rekonstrukcje. Teatr Polski we Wrocławiu 1945–2011. Wrocław: Teatr Polski we Wrocławiu, 2011, s. 3.

Linki zewnętrzneEdytuj