Otwórz menu główne

Liga Mistrzów piłkarzy ręcznych

Liga Mistrzów piłkarzy ręcznych (ang. EHF Champions League) – międzynarodowe, klubowe rozgrywki piłki ręcznej, utworzone z inicjatywy Europejskiej Federacji Piłki Ręcznej (EHF) w 1993 i regularnie (co sezon) prowadzone przez tę organizację od edycji 1993/1994 w ramach europejskich pucharów, przeznaczone dla najlepszych męskich drużyn klubowych (zajmujących czołowe miejsca w europejskich ligach krajowych). Najważniejsze oraz najbardziej prestiżowe klubowe zmagania piłki ręcznej na „starym kontynencie”, które zastąpiły – rozgrywany od sezonu 1956/1957 do 1992/1993 – Puchar Europy Mistrzów Krajowych (PEMK).

Liga Mistrzów EHF
Sports current event.svg EHF Liga Mistrzów 2019/2020
Państwo 16 państw
Oficjalny skrót ehfcl
Dyscyplina Piłka ręczna
Organizator rozgrywek EHF
(poprzez EHF Marketing GmbH)
Data założenia 1993
Założyciel EHF
Poprzednia nazwa Puchar Europy Mistrzów Krajowych
(1957–1993)
Partner TV 35 stacji
Rozgrywki
Liczba drużyn 28 (faza grupowa, bez eliminacji)
Zwycięzcy
Pierwszy zwycięzca Hiszpania Teka Santander
Obecny zwycięzca Macedonia Północna RK Wardar Skopje
Najwięcej zwycięstw Hiszpania FC Barcelona (9)
Strona internetowa

HistoriaEdytuj

Reorganizacja rozgrywek PEMK – która doprowadziła do utworzenia Ligi Mistrzów – stała się możliwa na początku lat 90. XX wieku, po założeniu EHF. Gruntowną reformę rozpoczęto w 1993 i od sezonu 1993/1994 impreza nosi nazwę Ligi Mistrzów. System rozgrywek oraz liczba uczestniczących w nich drużyn ulegała – na przestrzeni lat – kilku zmianom, jednak najważniejszą cechą pozostaje do dziś ich cykliczność. Wcześniej zdarzało się, że zmagania w ramach Pucharu Mistrzów były zawieszane na czas Mistrzostw Świata (w latach 1958, 1961 i 1964). PEMK nieobce były również zawirowania polityczne, bowiem w 1968 federacje odmówiły współzawodnictwa z powodu wydarzeń praskiej wiosny. W latach 1993-2003 w rozgrywkach o Ligę Mistrzów uczestniczyło 32 zespołów. Od sezonu 2003-2010 do rozgrywek przystępowało łącznie 40 drużyn, z których do fazy grupowej przystępowały 32 drużyny. Od sezonu 2009/2010 nastąpiła reorganizacja rozgrywek i w fazie grupowej uczestniczyły 24 drużyny. Od sezonu 2015/2016 nastąpiła kolejna reorganizacja rozgrywek i udział bierze maksymalnie 41 drużyn (29 z rankingu EHF oraz do 12 drużyn, którym przyznawane są "dzikie karty"), w fazie grupowej uczestniczy 28 drużyn.

Od sezonu 2019/2020 nastąpiła kolejna reorganizacja rozgrywek w związku ze zmianą przydziału miejsc w poszczególnych rozgrywkach dla poszczególnych pozycji Rankingu EHF[1][2]. Prawo wystawienia drużyny do gry w Lidze Mistrzów przysługiwało 27. krajom z czołówki rankingu oraz obrońcy tytułu. W przypadku rezygnacji mistrzów krajowych ze startów w Lidze Mistrzów na ich miejsce mogą zostać włączone drużyny, które otrzymały tzw. "dzikie karty". EHF mogła również powiększać listę drużyn startujących w danej edycji Ligii Mistrzów wprowadzając formułę turniejów kwalifikacyjnych.

Od sezonu 2020/2021 nastąpi całkowita reorganizacja rozgrywek piłki ręcznej w Europie. W Lidze Mistrzów występować będzie 16 drużyn podzielonych na dwie grupy po 8 zespołów. Prawo gry uzyska pierwszych 9 drużyn z rankingu EHF, 10 drużyną będzie zwycięzca Ligi Europejskiej (zastępującej obecny Puchar EHF). Pozostałe 6 drużyn zostanie wskazanych przez EHF (odpowiednik obecnej "dzikiej karty")[3].

EdycjeEdytuj

Edycja Sezon 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce 4. miejsce
I. 1993/1994   Teka Santander   ABC Braga   SG Handball West Wien   USAM Nîmes Gard
II. 1994/1995   Elgorriaga Bidasoa   Badel 1862 Zagrzeb   THW Kiel   Teka Santander
III. 1995/1996   FC Barcelona   Elgorriaga Bidasoa   Pfadi Winterthur   THW Kiel
IV. 1996/1997   FC Barcelona   Badel 1862 Zagrzeb   Celje Pivovarna Laško   THW Kiel
V. 1997/1998   FC Barcelona   Badel 1862 Zagrzeb   TBV Lemgo   Celje Pivovarna Laško
VI. 1998/1999   FC Barcelona   Badel 1862 Zagrzeb   Celje Pivovarna Laško   Portland San Antonio
VII. 1999/2000   FC Barcelona   THW Kiel   Celje Pivovarna Laško   Badel 1862 Zagrzeb
VIII. 2000/2001   Portland San Antonio   FC Barcelona   Celje Pivovarna Laško   THW Kiel
IX. 2001/2002   SC Magdeburg   MKB Veszprém KC   KIF Kolding   Portland San Antonio
X. 2002/2003   Montpellier Handball   Portland San Antonio   Prule 67 Lublana   MKB Veszprém KC
XI. 2003/2004   Celje Pivovarna Laško   SG Flensburg-Handewitt   BM Ciudad Real   SC Magdeburg
XII. 2004/2005   FC Barcelona   BM Ciudad Real   Celje Pivovarna Laško   Montpellier Handball
XIII. 2005/2006   BM Ciudad Real   Portland San Antonio   SG Flensburg-Handewitt   MKB Veszprém KC
XIV. 2006/2007   THW Kiel   SG Flensburg-Handewitt   Portland San Antonio   BM Valladolid
XV. 2007/2008   BM Ciudad Real   THW Kiel   HSV Hamburg   FC Barcelona
XVI. 2008/2009   BM Ciudad Real   THW Kiel   HSV Hamburg   Rhein-Neckar Löwen
XVII. 2009/2010   THW Kiel   FC Barcelona   BM Ciudad Real   Czechowskije Miedwiedi
XVIII. 2010/2011   FC Barcelona   Renovalia Ciudad Real   HSV Hamburg   Rhein-Neckar Löwen
XIX. 2011/2012   THW Kiel   Atlético Madryt   AG Kopenhaga   Füchse Berlin
XX. 2012/2013   HSV Hamburg   FC Barcelona   Vive Targi Kielce   THW Kiel
XXI. 2013/2014   SG Flensburg-Handewitt   THW Kiel   FC Barcelona   MKB Veszprém KC
XXII. 2014/2015   FC Barcelona   MKB Veszprém KC   Vive Tauron Kielce   THW Kiel
XXIII. 2015/2016   Vive Tauron Kielce   MVM Veszprém KC   Paris SG Handball   THW Kiel
XXIV. 2016/2017   RK Wardar Skopje   Paris SG Handball   MVM Veszprém KC   FC Barcelona
XXV. 2017/2018   Montpellier Handball   HBC Nantes   Paris SG Handball   RK Wardar Skopje
XXVI. 2018/2019   RK Wardar Skopje   Telekom Veszprém   FC Barcelona   PGE Vive Kielce
XXVII. 2019/2020

Osiągnięcia według klubówEdytuj

Drużyna[4] Triumfator Finalista Lata wygranych Lata przegranych
  FC Barcelona 9 4 (1991, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2005, 2011, 2015) (1990, 2001, 2010, 2013)
  VfL Gummersbach 5 1 (1967, 1970, 1971, 1974, 1983) (1972)
  THW Kiel 3 4 (2007, 2010, 2012) (2000, 2008, 2009, 2014)
  BM Ciudad Real 3 2 (2006, 2008, 2009) (2005, 2011)
  SKA Mińsk 3 (1987, 1989, 1990)
  SC Magdeburg 3 (1978, 1981, 2002)
  RK Zagrzeb 2 4 (1992, 1993) (1995, 1997, 1998, 1999)
  HC Dukla Praga 2 2 (1963, 1984) (1967, 1968)
  CSA Steaua Bukareszt 2 2 (1968, 1977) (1971, 1989)
  Frisch Auf! Göppingen 2 1 (1960, 1962) (1959)
  RK Metaloplastika 2 1 (1985, 1986) (1984)
  TV Großwallstadt 2 (1979, 1980)
  Montpellier Handball 2 (2003, 2018)
  RK Wardar Skopje 2 (2017, 2019)
  RK Bjelovar 1 2 (1972) (1962, 1973)
  Czechowskije Miedwiedi[5] 1 2 (1988) (1977, 1983)
  SDC San Antonio 1 2 (2001) (2003, 2006)
  SG Flensburg-Handewitt 1 2 (2014) (2004, 2007)
  Dinamo Bukareszt 1 1 (1965) (1963)
  MAI Moskwa 1 1 (1973) (1974)
  RK Borac Banja Luka 1 1 (1976) (1975)
  Budapest Honvéd 1 1 (1982) (1966)
  Teka Cantabria 1 1 (1994) (1992)
  CD Bidasoa 1 1 (1995) (1996)
  Redbergslids IK 1 (1959)
  SC Lipsk 1 (1966)
  ASK Frankfurt nad Odrą 1 (1975)
  Celje Pivovarna Laško 1 (2004)
  HSV Hamburg 1 (2013)
  Vive Tauron Kielce 1 (2016)
  MVM Veszprém KC 4 (2002, 2015, 2016, 2019)
  Wybrzeże Gdańsk 2 (1986, 1987)
  Atlético Madryt 2 (1985, 2012)
  Aarhus Håndbold 1 (1960)
  RK Medveščak Zagrzeb 1 (1965)
  Dynamo Berlin 1 (1970)
  Fredericia KFUM 1 (1976)
  Śląsk Wrocław 1 (1978)
  Empor Rostock 1 (1979)
  Valur Reykjavík 1 (1980)
  RD Slovan 1 (1981)
  TSV St. Otmar St. Gallen 1 (1982)
  TUSEM Essen 1 (1988)
  RK Proleter Zrenjanin 1 (1991)
  SG Wallau/Massenheim 1 (1993)
  ABC Braga 1 (1994)
  Paris SG Handball 1 (2017)
  HBC Nantes 1 (2018)

Osiągnięcia według krajówEdytuj

Drużyna Triumfator Finalista Liczba finałów
  Niemcy (także jako   NRD) 18 12 30
  Hiszpania 14 10 24
  Chorwacja 3 7 10
  Rumunia 3 3 6
  Czechy 3 2 5
  Białoruś 3 0 3
  Rosja 2 3 5
  Serbia 2 2 4
  Francja 2 2 4
  Macedonia Północna 2 0 2
  Węgry 1 4 5
  Polska 1 3 4
  Szwecja 1 1 2
  Bośnia i Hercegowina 1 1 2
  Słowenia 1 1 2
  Dania 0 2 2
  Islandia 0 1 1
  Szwajcaria 0 1 1
  Portugalia 0 1 1

Występy polskich klubów w finale PEMK i Ligi MistrzówEdytuj

Polskie kluby czterokrotnie występowały w finale rozgrywek odnosząc jedno zwycięstwo.

  • 1978 – Śląsk Wrocław przegrał z niemieckim SC Magdeburg 22:28
  • 1986 – Wybrzeże Gdańsk przegrało w dwumeczu z jugosłowiańską drużyną Metaloplastica Šabac 29:24 i 23:30(52:54 w dwumeczu)
  • 1987 – występując w finale drugi raz z rzędu Wybrzeże Gdańsk przegrało w dwumeczu z radziecką drużyną SKA Mińsk 24:32 i 25:30(49:62)
  • 2016 – Vive Tauron Kielce zdobyło tytuł pokonując w Finale węgierski MVM Veszprém KC po rzutach karnych 4:3, po dogrywce był remis 35:35. Tym samym Vive zostało pierwszą polska drużyną, która zdobyła tytuł Klubowego Mistrza Europy

PrzypisyEdytuj

  1. EHF decision: Only one guaranteed place in Champions League for Bundesliga and other federations, www.handball-world.news, 16 marca 2018 [dostęp 2019-05-07].
  2. Vienna hosts EHF Executive Committee, www.eurohandball.com, 16 marca 2018 [dostęp 2019-05-07].
  3. Club season 2020/21 decisions released, eurohandball.com, 28 czerwca 2019 [dostęp 2019-06-30].
  4. Od sezonu 1956/1957, zespoły występują pod aktualną (ostatnią) nazwą.
  5. również jako CSKA Moskwa, gdyż są pełnoprawnym sukcesorem

Linki zewnętrzneEdytuj