Otwórz menu główne

Ludwik Świder (ur. 2 sierpnia 1893 w Krakowie, zm. 19 grudnia 1952) – major piechoty Wojska Polskiego.

Ludwik Świder
major major
Data i miejsce urodzenia 2 sierpnia 1893
Kraków
Data śmierci 19 grudnia 1952
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 26 Pułk Piechoty
27 Pułk Piechoty
PKU Tarnopol
Stanowiska dowódca batalionu
kwatermistrz pułku
komendant PKU
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Signum Laudis (w czasie wojny) Signum Laudis (w czasie wojny) Medal Waleczności (Austro-Węgry) Krzyż Wojskowy Karola
Groby mjr Ludwika Jana Świdra ps. „Johann Puk” i Aleksandra Tomaszewskiego ps. „Al” w Panteonie – Mauzoleum Wyklętych-Niezłomnych na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie Jana i Marii z Broszkiewiczów. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach c. i k. armii. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1916 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Jego oddziałem macierzystym był pułk piechoty Nr 100[1].

W latach 1923-1924, w stopniu kapitana, służył w 26 pułku piechoty we Lwowie[2][3]. 18 lutego 1928 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 9. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. W tym samym roku pełnił służbę w dowództwie 7 Dywizji Piechoty w Częstochowie[5]. W marcu 1932 został przesunięty w 27 pułku piechoty ze stanowiska dowódcy batalionu na stanowisko kwatermistrza pułku[6][7]. Z dniem 15 sierpnia 1935 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Tarnopol na stanowisko komendanta[8].

Po II wojnie światowej przebywał w Niemczech, w 1951 zatrzymany w Berlinie przez Rosjan, w rok później przekazany władzom Polski Ludowej. 23 czerwca 1952 WSR w Warszawie pod przewodnictwem ppłk. M. Widaja skazał go na karę śmierci[9]. Rada Państwa nie skorzystała z prawa łaski. Stracony 19 grudnia 1952.

Dokładne miejsce pochówku było przez wiele lat nieznane. Grób symboliczny znajduje się na Cmentarzu Wojskowym w Kwaterze „na Łączce”. 28 września 2014 roku Instytut Pamięci Narodowej poinformował o identyfikacji jego szczątków w tej kwaterze[10].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 281, 801.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 200, 410.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 186, 354.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 lutego 1928 roku, s. 45.
  5. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 125, 181.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 225.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 31, 557.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 97.
  9. "Księga najwyższego wymiaru kary" w Krzysztof Szwagrzyk: Zbrodnie w majestacie prawa 1944-1955. Wyd. ABC Future, Warszawa, 2000.
  10. Ośmiu bohaterów odzyskało nazwiska – Warszawa, 28 września 2014. [dostęp 2014-09-28].
  11. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 78)
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 31.
  13. a b c d Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 801.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj