Otwórz menu główne

Ludwik Christians (ur. 5 marca 1902 w Jampolu Podolskim, zm. 2 października 1956 w Warszawie) – adwokat, członek Obozu Wielkiej Polski, działacz Stronnictwa Narodowego i Akcji Katolickiej oraz filister korporacji akademickiej Concordia, poseł na Sejm, działacz Rady Głównej Opiekuńczej, prezes Polskiego Czerwonego Krzyża.

Spis treści

MłodośćEdytuj

Po ukończeniu gimnazjum rosyjskiego przyjechał do Polski. W latach 1923–1927 studiował prawo na Uniwersytecie Lubelskim.

Należał do Korporacji Akademickiej Concordia.

Prezes Koła Lubelskiego Związku Akademickiego Młodzież Wszechpolska, prezes Dzielnicy Lubelsko-Wołyńskiej Ruchu Młodych Obozu Wielkiej Polski.

Powołany do odbycia służby wojskowej w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 5 w Krakowie. W 1931 uzyskał stopień podporucznika rezerwy piechoty.

W latach 1932–1939 pracował jako adwokat w Lublinie. W 1933 za konflikt ze starszymi działaczami Stronnictwa Narodowego został zawieszony wyrokiem sądu partyjnego na rok w prawach członka. W latach 1934–1935 był posłem na Sejm III kadencji (wszedł na miejsce zmarłego posła Henryka Sachsa). W okresie od maja do lipca 1934 był we władzach Obozu Narodowo-Radykalnego w Lublinie. Następnie związany z Związkiem Młodych Narodowców (później Ruch Narodowo-Państwowy).

Był lektorem języka rosyjskiego na Uniwersytecie Lubelskim w roku akademickim 1938/1939.

Działał w Akcji Katolickiej, której był prezesem na okręg lubelski od 1939.

Lata wojny i okupacjiEdytuj

Powołany do wojska w 1939, został ewakuowany na Wołyń. W drodze powrotnej do Lublina, po rozwiązaniu przez gen. Mieczysława Smorawińskiego podległych mu jednostek, został ciężko ranny w lesie świdnickim.

W latach 1941–1944 był kierownikiem miejskiego i powiatowego oddziału Rady Głównej Opiekuńczej (RGO), a także prezesem Polskiego Czerwonego Krzyża na Okręg Lubelski. Organizował pomoc medyczna i żywnościową dla więźniów przebywających w obozie koncentracyjnym na Majdanku i w więzieniu na zamku. W okresie okupacji sowieckiej w lipcu 1944 został wiceprzewodniczącym Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża, a w latach 1945–1946 był jego prezesem.

Lata powojenneEdytuj

W 1946 wydał w Warszawie książkę pt. "Piekło XX wieku", w której przedstawił piekło życia obozowego. Po wojnie powrócił do zawodu adwokata. Pracował w Warszawie jako obrońca w sądach cywilnych i wojskowych. Zmarł 2 października 1956 w Warszawie.

OdznaczeniaEdytuj

Odznaczony Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Ważniejsze dziełaEdytuj

  • Piekło XX wieku (1946)

Linki zewnętrzneEdytuj