Ludwik Grohman
Ludwik Grohman (ur. 28 sierpnia[1] 1826 w Warszawie[2][3], zm. 1 lutego 1889 w Łodzi) – fabrykant i przemysłowiec[4].
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Miejsce spoczynku |
cmentarz ewangelicko-augsburski przy ulicy Ogrodowej w Łodzi |
Zawód, zajęcie |
fabrykant (włókiennictwo) |
Małżeństwo |
Paulina Adelina Trenkler |
Odznaczenia | |
![]() ![]() |
Życiorys
edytujOjciec Ludwika, Traugott Grohmann, przybył do Polski około 1820 roku z Saksonii i osiedlił się w Warszawie[4]. Od 1827 roku miał w Zgierzu manufakturę, a w 1841 roku wraz z rodziną na stałe przeprowadził się do Łodzi[5]. W 1842 roku przejął w wieczystą dzierżawę posiadło wodno-fabryczne „Lamus” na Księżym Młynie, gdzie wybudował fabrykę tkanin bawełnianych[6].
Ludwik Grohman, w miarę dorastania, angażował się w działalność swojego ojca, a po jego śmierci w 1874 roku objął kierownictwo i przekształcił zakłady w firmę „Ludwik Grohman”[4]. Ożenił się z Pauliną Adeliną, córką kupca Karola Trenklera, co wzmocniło jego pozycję finansową. W latach 1861–1869 był radnym miejskim. W latach 80. zbudował okazałą willę przy ul. Tylnej. Dzięki częściowej polonizacji Ludwik zaczął nazwisko pisać Grohman (jedno „n” na końcu).
Grohman był założycielem pierwszej fabrycznej straży ogniowej w swojej fabryce i współzałożycielem Łódzkiej Straży Ogniowej Ochotniczej[4], w latach 1876–1888 pełnił funkcję prezesa i komendanta całej Łódzkiej Straży Ogniowej Ochotniczej.
Należał do przeciwników powstania styczniowego 1863 roku. Był jednym z autorów adresu dziękczynnego dla carskiego naczelnika wojennego okręgu łódzkiego, za zdławienie działań powstańczych.
Był współzałożycielem Banku Handlowego w Łodzi (1872), długoletnim prezesem zarządu, współzałożycielem Towarzystwa Kredytowego Miejskiego w Łodzi[4] (od 1881 roku prezesem dyrekcji). Był również współzałożycielem Łódzkiego Chrześcijańskiego Towarzystwa Dobroczynności (1885).
W październiku 1884 roku za gorliwość okazaną przy dziele budowy cerkwi św. Aleksandra Newskiego w Łodzi przy ul. Widzewskiej (ob. ul. Kilińskiego 56) został odznaczony orderem Świętej Anny III klasy[7]. W październiku 1888 roku otrzymał Order Świętego Stanisława II klasy za szczególną troskliwość o dobro instytucyj podległych ministeryum oświaty[8].
Zmarł w 1889 roku pozostawiając córkę Annę Melanię oraz pięciu synów: Henryka, Karola, Pawła, Alfreda i Leona, przygotowanych do przejęcia władzy i pokierowania rozwojem zakładów. Po śmierci ojca prowadzenie firmy przejął Henryk Grohman[4]. Grób rodziny Ludwika Grohmana znajduje się w części ewangelickiej Starego Cmentarza w Łodzi tuż obok kaplicy Scheiblera.
Przypisy
edytuj- ↑ Łukasz Jaworski , Łódzcy fabrykanci [online], 1 lipca 2009 .
- ↑ Ludwik Grohman, [w:] Polski słownik biograficzny, t. 8, Wrocław: Zakład Narodowy imienia Ossolińskich – Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, 1960, s. 627 .
- ↑ Ludwik Grohman [online], Wielka Genealogia Minakowskiego [dostęp 2021-05-31] .
- ↑ a b c d e f Leszek Skrzydło: Rody fabrykanckie. Łódź: Oficyna Bibliofilów, 1999, s. 35–43. ISBN 83-87522-23-6.
- ↑ Joanna Podolska: Łódź. Łódź: Galaktyka, 2006, s. 59. ISBN 83-87914-95-9.
- ↑ Fabryka Grohmana :: Fabryki Łodzi [online], fabryki-lodz.manifo.com [dostęp 2020-06-21] .
- ↑ Kronika Łódzka. Jego Cesarska Mość.... „Dziennik Łódzki”. Rok I (nr 232), s. 2, kol. 4, 1884-10-16. Zdzisław Kułakowski (red.). Łódź: Zdzisław Kułakowski. ISSN 1898-3111. [dostęp 2015-10-24].
- ↑ Kronika Łódzka. Najwyższe odznaczenia. „Dziennik Łódzki”. Rok V (nr 236), s. 1, kol. 4, 1888-10-21. Antoni Chomętowski (red.). Łódź: Stefan Kossuth. ISSN 1898-3111. [dostęp 2016-03-11].