Otwórz menu główne

Ludwik I Burbon, zwany Pobożny (Le Pieux) (ur. 4 sierpnia 1703 w Wersalu, zm. 4 lutego 1752 w Paryżu), pułkownik-generał królewskiej infanterii, wielki mistrz Połączonych Zakonów św. Łazarza z Jerozolimy i Najświętszej Marii Panny z Góry Karmel, książę Chartres w latach 17031723, książę Orleanu, Valois, Nemours, Montpensier, Joinville, La Roche-sur-Yon, hrabia de Beaujolais, de Vermandois i de Soissons, par Francji od 1723 r., kawaler Orderu Świętego Ducha od 1740 r.

Ludwik I Orleański
ilustracja
książę Orleanu i Montpensier
Okres od
do 4 lutego 1752
Dane biograficzne
Dynastia Burbonowie
Data i miejsce urodzenia 4 sierpnia 1703
Wersal
Data i miejsce śmierci 4 lutego 1752
Paryż
Ojciec Filip II Burbon-Orleański
Matka Françoise-Marie de Bourbon
Żona Augusta Maria Joanna
Dzieci Ludwik Filip,
Ludwika Magdalena
Odznaczenia
Order Ducha Świętego (Francja) Order Złotego Runa (Hiszpania)

ŻyciorysEdytuj

Był jedynym synem Filipa II, księcia Orleanu i regenta Francji, oraz Françoise-Marie de Bourbon, Mademoiselle de Blois (legitymizowanej córki króla Ludwika XIV i jego metresy pani de Montespan). Jako syn Filipa II przy urodzeniu otrzymał tytuł księcia de Chartres. Tytuł ten nosił do 1723, kiedy to uzyskał tytuł księcia Orleanu, etc.

Ludwik nosił herb: Na niebieskim tle trzy złote lilie andegaweńskie w słup (2 i 1), nad nimi srebrny label (kołnierz turniejowy).

Był promotorem kultury i sztuki. Nie zajmował się polityką, odmiennie niż to było w zwyczaju na ówczesnym dworze Francji. Za to poświęcał się działalności charytatywnej i szpitalnej, tłumaczył Psalmy i Listy św. Pawła. W 1719 został gubernatorem Delfinatu (Dauphiné). W 1720 został wybrany wielkim mistrzem Połączonych Zakonów św. Łazarza z Jerozolimy i Najświętszej Marii Panny z Góry Karmel. Przez 9 lat (17211730) był pułkownikiem-generałem francuskiej piechoty.

Zmarł w opactwie św. Genowefy (Abbaye Sainte-Geneviève) w Paryżu.

Małżeństwo i rodzinaEdytuj